مكتوب
78
بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم
مِن عبداللَّه قطب بن محيي إِلى وليّي فياللَّه الأمير عماد الملّة والدّين جعفر جعله اللَّه مقتديا بسميّه .
اهل ذكر در بهشت
امّا بعد ؛ سالكان ، راه به سِرِّ حقيقت بردهاند از ميان اهل عالم ، ديگران در غمرات « 1 » موتاند . بكوشيد و سست مشويد كه عافيت با اهل ذكر است نه با اهل غفلت . و اگر بعضى از اهل غفلت را عافيتى حاصل است كه بعضى از اهل ذكر را حاصل نيست بدگمان مشويد كه آن عافيت بر تن ايشان جارى مىشود ، جان ايشان از آن عافيت خبر ندارد . و اهل ذكر را عافيت اگر نه برتن است ، جان ايشان در عين عافيت است . اهل غفلت بيرونِ ايشان گلشن است و درون ايشان گلخن . اگر به ظاهر ايشان نگرى در بهشتشان يا بى امّا جانشان در آتش باشد و اهل ذكر اگر به ظاهر در تنغيص « 2 » و محنتى باشند چنانچه گويى در دوزخند امّا سرِّ جان ايشان در آسايش و نعيم مقيم است .
« حُفَّتِ الجَنَّةُ بِالمَكارِه وَ حُفَّتِالنارُ بِالشَهَواتِ » « 3 »
كاشف حال فريقين ، و در
« يَوْمَ تُبْلَى السَّرائِرُ »
« 4 »
هامش
( 1 ) . غمرات : دشوارىها .
( 2 ) . تنغيص : به كدورت آميختن .
( 3 ) . بهشت در پوششى از ناملايمات پيچيده شده است و دوزخ در پوششى از لذتهاى نفسانى پنهاناست . بحارالانوار ، ج 67 ، ص 78 .
( 4 ) . آن روز كه رازها آشكار شود . سورهء طارق ، آيهء 9 .