مكتوب
47
بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم
مِن عبداللَّه قطب بن محيي إِلى وليّي في اللَّه الأمير شمس الملّة و الدّين أبي سعيد .
ياد خدا
امّا بعد ؛ ذكر خدا مونس دل طيّبين است . چنانچه گرما زده سايه خواهد كه در آن بياسايد و مرد تشنه آبى خواهد كه بياشامد ، دل طيّبين ياد خدا خواهد كه درون خود جا دهد . چون ابناى طبع به احاديث لهو كام خود شيرين كنند ، او كام خود به نام خدا شيرين كند . پاكا خدائى كه لهو حديث بر كام ايشان تلخ كرده چنانچه تلختر است از صبر و حنظل ، و ذكر خود بر كام ايشان شيرين ساخته چنانچه شيرينتر از قند و عسل .
هستى همه در تسبيح
و اگر از فرزندان آدم ايشان را همزبان و همدرد كه با ايشان مشاركت كند در قيام به ذكر كمتر داده ، او را فرزند جز ابن آدم ، خلق فراوان است .
ايشان را همه به يك بار همپاى ايشان ساخته بر وجهى كه به سمعِ ظاهر ذكر ايشان را شنوند چنانچه داود را بود كه
« يا جِبالُ أَوِّبِي مَعَهُ وَ الطَّيْرَ »
« 1 »
،
يا بر وجهى كه به قوّت بصيرت او را دريابند چنانچه ساير صدّيقين و موقنين راست .
جَرى مياه « 2 » و هبوب « 3 » رياح و اصوات طيور و پرواز مگس و زنبور ،
هامش
( 1 ) . اى كوهها و اى پرندگان ! با او همآواز شويد و همراه او تسبيح خدا گوييد . سورهء سبأ ، آيهء 10 .
( 2 ) . جَرى مياه : جريان آبها .
( 3 ) . هبوب : وزيدن .