و سرور به استقبال مرگ مىشتافتند ، كه به راستى عالم بزرگ سيد مرتضى علم الهدى ( وفات يافتهء 436 ه . ق ) خطاب به اين نيكمردان ايثارگر چه عالى سروده آنجا كه گويد :
لهم جسوم على الرّمضاء مهملة * و انفس في جوار اللَّه يقربها
كان قاصدها بالضّر نافعها * و انّ قاتلها بالسّيف محييها
« جسمهايشان بر روى خاك گرم كربلا افتاده ، ولى ارواحشان در جوار قرب خداوند آرميده است .
گويى دشمنانى كه زيان آنها را مىخواستند ، به نفع آنها اقدام كردند ، و قاتلان شمشير بدستشان ، موجب زندگى ابدى آنها شدند . » اگر پيروى از دستورهاى قرآن و سنّت نبود كه به خاطر مصيبت جانگداز فقدان نشانههاى هدايت ، و به وجود آمدن پايههاى گمراهى ، سزاوار است لباس مصيبت پوشيد و شعار مصيبتزدگى سرداد ، و آه و افسوس به خاطر از دست رفتن عزيزان كربلا نمود ، لازم بود به خاطر اين نعمت عظيمى كه نصيب اين رادمردان الهى شده ، لباس خوشحالى بپوشيم و مباركباد بگوييم ، ولى نظر به اينكه سوگوارى براى مصيبت اين عزيزان ، موجب رضاى حاكم روز معاد ، و وصول به اهداف بندگان شايستهء الهى است ، ما لباس سوگ پوشيديم و با اشك ريختن مأنوس شديم .
اى اشكها بريزيد
از اين رو خطاب به ديدگانمان گفتيم ، همواره بگرييد ، و خطاب به دلها گفتيم : همانند زنان پسر مرده بناليد ، چرا كه دشمنان ريختن خون امانتهاى پيغمبر مهربان اسلام صلى اللَّه عليه و آله و سلم را در روز عاشورا مباح دانستند ، و آن همه سفارشهاى پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه و آله و سلم در مورد فرزندان و اهل بيتش در