154 - باب موارد جواز غيبت كردن
1 - « 1 » داود بن سرحان گويد : از امام صادق ( ع ) پرسيدم : غيبت چيست ؟ فرمود :
غيبت عبارت است از گفتن چيزى در مورد امور دينى برادرت كه وى انجام نداده و انتشار چيزى بر عليه او كه خداوند آن را برايش مخفى نگه داشته و حدّى اقامه نكرده است .
2 - « 2 » عبد الرحمن بن سيابه گويد : از امام صادق ( ع ) شنيدم كه مىفرمود :
غيبت آن است كه در بارهء برادرت چيزى بگويى كه خداوند بر او پوشانده است ، امّا گفتن امور ظاهرى مانند صفات تند خويى ، شتابزدگى و مانند آنها ، غيبت نيست ، ولى گفتن چيزى را كه در او نيست بهتان و افتراست .
3 - « 3 » يحيى ازرق گويد : كه امام موسى كاظم ( ع ) به من فرمود : هر كه پشت سر مردى چيزى را كه در اوست و مردم هم مىدانند بگويد از او غيبت نكرده است ، و اگر صفاتى را ذكر كند كه در اوست ولى مردم نمىدانند از او غيبت كرده و اگر صفاتى را كه در او نيست بگويد به او بهتان زده است .
4 - « 4 » امام صادق ( ع ) فرمود : هر گاه فاسق فسق خود را آشكار كند ، در بين مردم آبرو ندارد ، و غيبتش جايز است 5 - « 5 » امام صادق ( ع ) از پدرش نقل مىكند كه آن حضرت فرمود : سه شخص بين مردم آبرو ندارند 1 - بدعت گذار 2 - رهبر ستمگر ، 3 - فاسقى كه آشكارا فسق نمايد .
هامش
( 1 ) ( باب 154 : ) اصول كافى ، ص 472 ، 473
( 2 ) اصول كافى ، ص 472 ، 473
( 3 ) اصول كافى ، ص 472 ، 473
( 4 ) مجالس شيخ صدوق ، ص 24 .
( 5 ) قرب الاسناد ، ص 82 .