كه بعضى از متفقههء نادان ، گمان كردهاند كه احاديث داله بر وجوب آن ، به سر حدّ تواتر رسيده است و از ده و بيست گذشته ، به صد و دويست نزديك شده ، در مجالس و محافل و مشاعر و رئوس منابر تكثير سواد نموده به تعداد آن مىكوشند و بدينها تهويل عوام كالانعام و تخويف جهال عديم الافهام نموده ، هنگامهساز و معركهپرداز مىگردند . « 1 » شايد اشارهء او به مجلسى اول باشد كه در رسالهء نماز جمعه خود بيش از دويست حديث فراهم آورده بود .
8 - صلاة الجمعة / ملا اسماعيل محمد بن حسين خواجويى مازندرانى ( م 1173 )
در حرمت نماز جمعه و رد بر الشهاب الثاقب فيض است . نسخههايى از آن در فهرست كتابخانهء آية الله مرعشى ( 8 / 222 ) و فهرست دانشگاه ( 16 / 455 ) ، فهرست مجلس ( 10 ، ب 4 / 1733 ، 1736 ) معرفى شده است ، قسمتهايى از آن را صاحب روضات ( 2 / 87 - 82 ) نقل كرده است . نيز نك : فقه شيعه ، ص 291 .
9 - رسالة فى حرمة صلاة الجمعة / على نقى بن شيخ ابى العلاء كمرهاى ( م 1060 )
صاحب رياض دربارهء او مىگويد : او در عصر امام قلى خان حاكم شيراز ، قاضى آن شهر بود و در زمان وزارت خليفه سلطان ، تا پايان عمر خود ، شيخ الإسلام اصفهان شد .
رسالهء او در حرمت اقامهء جمعه در عصر غيبت است . « 2 » ما شرح حال او را در جاى ديگرى آوردهايم . « 3 » شگفت آن است كه يك روحانى صاحب منصب كه شيخ الاسلام پايتخت صفوى بوده ، اعتقادى به اقامهء جمعه در عصر غيبت نداشته است .
10 - رسالة فى حرمة صلاة الجمعة فى زمن الغيبة مطلقا / ابراهيم بن سليمان قطيفى
مؤلف از علماى عصر شاه طهماسب بوده در موضوعات متعدد از جمله خراج و رضاع ، در رد بر رسالهها و فتاواى محقق كركى مطلب نوشته است . وى را بايد مخالف خوان محقق كركى دانست كه موقعيتى برجسته در دربار صفوى داشته است . اين رسالهء قطيفى هم در رد بر اوست . « 4 »
11 - رسالة فى صلاة الجمعة و القول بحرمتها / حاج محمد رضا قزوينى شهيد ( م 1146 ) « 5 »
12 - رسالة فى صلاة الجمعة / سلمان بن مولى خليل قزوينى
او فرزند خليل بن غازى قزوينى ( م 1089 ) است . افندى مىنويسد : او مانند پدرش
هامش
( 1 ) . قمى ، ملا محمد طاهر ، رسالهء صلاة الجمعة ، ش 11520 ، برگ 107
( 2 ) . افندى ، ج 4 ، ص 272
( 3 ) . بنگريد به همين مجموعه ، مقالهء انديشههاى سياسى يك عالم شيعى صاحب منصب در دولت صفوى .
( 4 ) . افندى ، ج 1 ، ص 17 ؛ افندى ، تعليقة امل الآمل ، ص 86 ؛ آقا بزرگ ، ذريعه ، ج 15 ، ص 62
( 5 ) . آقا بزرگ ، ذريعه ، ج 15 ، ص 71