وجوب يا استحباب فهميده باشد ، فاسق ندانست . « 1 » گفتنى است كه قزوينى ، بوده و يكى از چهرههاى سياسى مهم اين دوره است . افندى مىنويسد : وى داستانهايى با حكام قزوين و طهران دارد و در شمار كسانى است كه اقامهء جمعه را حرام مىدانست . « 2 »
5 - رسالة فى صلاة الجمعة / ملا محمد باقر قزوينى
وى برادر ملا خليل قزوينى نويسنده رسالهء شمارهء قبل است . نسخهاى از رسالهء او در كتابخانهء آستان قدس رضوى ( فهرست الفبايى ص 386 - 385 ش 8602 ) موجود است . آقا بزرگ ( ذريعه 15 / 66 ) نيز از وى و رسالهاش ياد كرده است .
6 - اللمعة فى تحقيق صلاة الجمعة / قاضى نور الله شوشترى ( م 1019 )
رسالهء وى در اثبات تحريم اقامهء جمعه بوده و نسخهاى از آن ضمن مجموعهء 7107 در فهرست كتابخانهء آية الله مرعشى ( 18 / 260 ) معرفى شده است . « 3 » رسالهء مزبور ، ناظر بر رسالهء كركى و رد ادعاى او ، داير بر نقل اجماع بر وجوب تخييرى با حضور نايب عام بوده و مشتمل است بر بحثى دربارهء روايت عمر بن حنظله و دلالت آن . ( برگ 64 ) وى كوشيده با ارائه شروط اقامهء جمعه ، اهميت امامت جمعه را مهمتر از منصب قضا و افتاء قلمداد كند تا كسى به اولويت اختيارات فقيه در اين باره استناد نكند . « 4 » ملا محمد طاهر قمى در رديهاى كه بر حسن على شوشترى نگاشته ، طعنهاى هم به قاضى نور الله زده و انتقادهاى ديگرى هم به كتاب مجالس المؤمنين او كرده است . از جمله آن كه چرا از علاءالدولهء سمنانى ستايش كرده و وى را شيعه قلمداد نموده است .
7 - صلاة الجمعة / حسن علىّ بن عبد الله شوشترى ( م 1075 )
اين رساله در حرمت اقامهء جمعه در زمان غيبت مىباشد و نسخهاى از آن در فهرست مجلس ، ( 14 / 198 ؛ 16 / 371 ) معرفى شده است . « 5 » براى اطلاع از نسخههاى ديگر نك : فقه شيعه ، ص 239 . اين رساله توسط ملا محمد طاهر قمى نقد شده است . وى در رساله خود به نقل از حسن على مىنويسد : دليل ديگر كه بر وجوب نماز مزبور در اين زمان بدان استدلال نمودهاند ، اخبار آحادى است كه از سيد مختار و ائمهء اطهار ( عليه السلام ) در نماز مزبوره نقل شده كه بسيارى از آنها مشتمل بر اوامر و زواجر و ترغيب و ترهيب است ؛ به سر حدّى
هامش
( 1 ) . افندى ، ج 2 ، ص 266 ؛ استادى ، رضا ، فهرست مسجد اعظم ص 281 ؛ نك : مدرسى طباطبائى ، فقه شيعه ، ص 240 . نسخهاى از آن به شمارهء 8602 در كتابخانهء آستان قدس موجود است . ( فكرت ، فهرست الفبايى ، صص 386 - 385 ) .
( 2 ) . افندى ، رياض ، ج 2 ، ص 261
( 3 ) . نك : خوانسارى ، روضات ، ج 8 ، ص 159
( 4 ) . نك : مدرسى طباطبائى ، فقه شيعه ، ص 216
( 5 ) . آقا بزرگ ، ذريعه ، ج 15 ، ص 69