2 . محمد بن بزرگ اميد كه 25 سال تمام از سال 533 تا 558 ه ق ، پس از پدر به فرماندهى و رهبرى و امارت مبارزان اسماعيلى مشغول بود . شورشها و ترورها و انواع فعاليتهاى سياسى اسماعيليان در دوره وى نيز دنبال مىشد .
3 . حسن ( على ذكره السلام ، لقبى كه اسماعيليان جهت احترام به وى مىگفتند ) كه از سال 558 تا 562 ه ق بر مسند موروث پدر تكيه داشت و از الموت بر اسماعيليان پيشوايى كرد ، وى با ادعاى قائم بودن ، موجى از بحران فكرى و عقيدتى در اين كيش و مخالفتهاى شديدتر در صف دشمنان به وجود آورد كه منجر به كشته شدن وى گرديد .
4 . محمد دوم كه به مدت 45 سال تمام ، يعنى از سال 562 تا 607 ه ق حكومت كرده بود ، مىكوشيد ادعاهاى افراطى پدرش را رفع ، تعديل و بعضا توجيه كند و با آنكه خود او نيز در بعضى مواقع مثل او عمل مىكرد فرمانروايى بر اسماعيليان را براى خود حفظ كرد .
5 . جلال الدين حسن ، از سال 607 تا 618 ه ق به جاى پدرش رهبرى اسماعيليان را برعهده داشت ، در حالى كه آثار انحطاط در دين و دولت او آشكار بود .
6 . علاء الدين محمد 34 سال تمام ، يعنى از سال 618 تا 652 ه ق در الموت مقام پدران خود را حفظ كرد . در دوران او نيز دولت ، حكومت و دين اسماعيلى كمكم خصلت فئودالى و اشرافى به خود گرفت .
7 . خورشاه ، آخرين پيشواى اسماعيليان در الموت بود كه از سال 652 تا 655 ه ق حكومت كرد و در سال 655 ه ق با حمله هلاكوخان مغول و سقوط الموت امارت او در هم شكست و نهضت اسماعيليان برچيده شد .
ريشه هاى تاريخى تشيع در ايران ( فارسى ) — صفحة 124
مساهمون: محمد على حاجيلو
ص١٢٤