دعايى ، شنوا و دانا ، بخشنده و آمرزنده ، مهربان و رءوفى ! و در دنيا و آخرت نيكى به ما عطا كن و ما را از آتش جهنم بازدار . »
( 1 ) درود بر تو اى زين العابدين ! به قدرى حكمت و فصل الخطاب بر تو ارزانى داشتهاند كه جز به پدرانت كه در قلهء فصاحت ، بلاغت و حكمت در جهان عرب و اسلام قرار دارند ، به هيچ كس ديگرى ندادهاند .
امام عليه السلام در اين فرازها دعايش از اخلاص فراوان و توجه و طاعت و دلبستگى به خدا و از همه چيز بريدن و به او پيوستن خود پرده برداشته است زيرا كه از خداوند درخواست كرده تا آنچه را كه خواسته مرحمت كند و تمام حوائجش را برآورد و با اصلاح امور دنيا و آخرتش بر او منت بگذارد و او را از كسانى قرار دهد كه هدف از استجابت دعايش اصلاح امور او باشد و بيشتر در درگاه او تذلّل كند و خود را به خدايى بسپرد كه حقايق همهء اشياء در دست اوست . آنگاه از خداى متعال درخواست كرده تا به همهء مردان و زنان مسلمان و مؤمن نظير آنچه را كه به او و فرزندانش در دنيا و آخرت مرحمت كرده است ، عنايت كند .
آرى امام عليه السلام فرزندانش را نيز با چنين روش راهنمايى و هدايت كه تجسمبخش جوهرهء اسلام و واقع ايمان است تربيت فرموده است از اين رو فرزندان آن حضرت از پرهيزگارترين فرزندان اسلام و در امور دينى از همگان برازندهتر بودهاند .
( 2 )
امام با بردگانش
امام زين العابدين عليه السلام با بردگان خود با رفق و مدارا و محبت و احسان و همچون پسران خود رفتار مىكرد و آنها را مشمول نيكى و خيرخواهى و احسان خود قرار مىداد ، بطورى كه در سايهء محبّت آن حضرت به قدرى مدارا و