به پسرش امام باقر عليه السلام فرموده و او را از مصاحبت احمق و نادان بر حذر داشته است و در اين وصيت چنين آمده است :
( 1 ) « يا بنيّ إياك من مصاحبة الأحمق أو تخالطه ، و اهجره ، و لا تحادثه فإن الأحمق هجنة عياب ، غائبا كان أو حاضرا ، إن تكلم فضحه حمقه ، و إن سكت قصر به عيه ، و إن عمل أفسد ، و إن استرعي اضاع ، لا علمه من نفسه يغنيه ، و لا علم غيره ينفعه ، و لا يطيع ناصحه ، و لا يستريح مقارنه ، تود أمه أنها ثكلته ، و امرأته انها فقدته ، و جاره بعد داره ، و جليسه الوحدة من مجالسته ، إن كان اصغر من في المجلس أعنى من فوقه ، و إن كان أكبرهم أفسد من دونه . . . » « 1 »
« پسرم ! از دوستى و همنشينى با احمق بپرهيز و با او معاشرت مكن و از او دورى كن و هم صحبت مشو ، زيرا كه احمق در حضور و غياب در پى عيبجويى است ؛ اگر سخن بگويد ، نادانيش او را رسوا كند و اگر سكوت كند ناتوانيش در گفتار او را ناچيز جلوه دهد و اگر كارى انجام دهد آن كار را تباه و ضايع سازد ، و اگر مسئوليتى را بر عهده گيرد آن را به تباهى كشد ، دانش او باعث بىنيازيش نشود و دانش ديگران هم به وى سودى نرساند ، نصيحت ناصحان را نپذيرد و دوستش از دست او در آسايش نباشد ، مادرش ( به خاطر نارضايتى از رفتار او ) دوست دارد ( تا او بميرد ) و در عزايش بنشيند ، و همسرش مايل است چنان شوهرى را نداشته باشد و همسايهاش مىخواهد از او دور باشد ، و دوستش تنهايى را بر همنشينى با او ترجيح مىدهد ، اگر در مجلسى از ديگران كوچكتر است ديگران را ناراحت كند و اگر از اهل مجلس بزرگتر است ( با گفتار و رفتار ناپسندش ) آنها را فاسد گرداند . »
امام عليه السلام در اين سفارش به ضرورت دورى جستن از احمق تأكيد
هامش
( 1 ) وسائل الشيعة : 5 / 421 .