همگان است و كمترين ترديدى در آن وجود ندارد ، مىتوان به آيات قرآنى استناد نمود و بر عصمت پيامبران استدلال كرد . قرآن كريم از پيامبران بهعنوان كسانى كه از هدايت ويژهى الهى برخوردارند يادكرده است . چنانكه مىفرمايد :
وَ اجْتَبَيْناهُمْ وَ هَدَيْناهُمْ إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ ، ذلِكَ هُدَى اللَّهِ يَهْدِي بِهِ مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ
« 1 » ، آنان را برگزيديم و به صراط مستقيم هدايت كرديم ، اين هدايت ويژهاى است كه خداوند هركسى را بخواهد به آن هدايت مىكند .
مفاد اين آيات اين است كه خداوند مقام نبوت و رسالت را به كسانى اعطا مىكند كه از قبل مورد عنايت ويژهى خداوند قرار گرفته و از هدايت خاص الهى بهرهمند شدهاند . چنانكه در جاى ديگر فرموده است :
اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَهُ
. « 2 »
بنابراين ، چنين نيست كه پيامبران نخست به مقام نبوت برگزيده مىشوند آنگاه مورد عنايت خاصه خداوند قرار گرفته و از هدايت ويژهى او بهرهمند مىگردند ، بلكه نخست از عنايت و هدايت ويژهى الهى بهرهمند مىگردند تا اينكه شايستگى نايل شدن به مقام نبوت و رسالت را به دست مىآورند . پس آنان از آغاز در شمار بندگان مخلص و برگزيدهى خداوند مىباشند ، و از سوى ديگر ، آيات قرآن آشكارا بيان نموده است كه هركس از چنين هدايت ويژهاى بهرهمند باشد ، هرگز گمراه نخواهد شد ، و تحت تأثير اغواى شيطان قرار نخواهد گرفت چنانكه فرموده است :
هامش
( 1 ) . انعام / 87 - 88 .
( 2 ) . انعام / 124 .