« اصل و آن » ندارد . س 5 : سل : راحت و آسايش بود . س 5 و 6 : سل : دل و جان خلق در آسايش . س 6 : سل : محمّد بن ابراهيم آنجا رسيد . س 7 و 8 : سل : سنهء سبع و تسعين و خمسمايه هجرى نوشته آمد . س 9 : سل : سلطان شهيد طغرل بن ارسلان .
س 10 : سل : و اين بيت از گفتار سنايى . شعر . س 14 : تو ، سل : پادشاهى با عدل بود .
س 16 : سل : يگانهء دو عالم دوست درويشان .
ص 125 :
س 3 : سل : در شهر رى . س 3 : سل : سلطان طغرل در ساوه بود . س 3 و 4 : سل : و بعضى در رى در خدمت . س 6 : سل : سلاطين بوده است و باشد . س 7 : اتابك قزيل ارسلان قزيل با لشكرى . س 7 و 8 : سل : بر در همدان آمد و در كوشك . س 8 : سل :
قزيل از غايت تكبّر و تحيّر . س 9 : سل : دستبوس نكرد . س 9 : سل : عاقبت آن مهم بگذاردند جماعتى بدگويان . س 10 : سل : عراق كه در فضل بيهنر بودند . س 11 : سل :
كار سلطنت با وجود اتابك . س 11 و 12 : سل : و قيزيل ارسلان . س 12 : سل : كار سلطان بيكبارگى تمام فروگرفت . س 13 و 14 : سل : بعضى از خواص محبوس كرد .
س 17 و 18 : سل : قصد رى كردند بر اثر ايشان به ساوه رفت . س 20 : سل :
جمال الدّين ايپه و روس پشيمان ( ؟ ) شدند . س 20 و 21 : سل : اتابك بر سلطان فرصتى يافت . س 23 : سل : اتابك بر جمله لشكر بر عقب . س 21 تا س 1 ، ص 126 : سل : دو سطرى از قلم افگنده است : « با خواصّ خويش از سر دولاب . . .
ميان ايشان جنگ مىبود . » ندارد .
ص 126 :
س 1 : سل : يك روز مصاف كردند . س 2 : سل : شكسته به رى بازآمد .
س 2 و 3 : سل : سلطان بر در دامغان ديهى را كه ملحدان داشتند . س 4 و 5 : سل :
مستوحش كردند . س 5 : سل : سلطان ميهمانى خواست كرد . س 6 : سل : به راه شام در سمنان آمد . س 8 : ا ، تو ، سل : [ و خمسمايه ] ندارد . س 9 : سل : امراى عراق آغاز مخالفت مىكردند . س 9 و 10 : سل : آوازهء آمدن سلطان مىكردند تا اتابك .