ابراهيم ، آنان از راه اصلى شهر - يعنى : باب الفيل - كه در تصرّف عمّال حكومت ابنزبير بود ، عبور كردند . رئيس نظاميان شهر ، اياس بن مضارب ، با جمعى نيروى مسلّح جلوى ابراهيم را سد كردند . ابراهيم بر آنان نهيب زد كه كنار روند . امّا آنان مقاومت كردند و ابراهيم با نيزهاى فرمانده نيروهاى دشمن را از پاى در آورد . نيروهاى دشمن متوارى شدند . ابراهيم و يارانش به نزد مختار آمدند و سر بريدهء اياس بن مضارب را به عنوان نخستين هديهء پيروزى جلوى مختار نهادند .
مختار اين ماجرا را به فال نيك گرفت و گفت : « خوش خبرباشى ابراهيم ؛ خداى مژده خيرت دهد ! اين را به فال نيك مىگيرم . ان شاء الله ، اين آغاز فتح است » .
ابراهيم ومختار و سران شيعه تصميم گرفتند همان شب مراكز حساس كوفه را تسخير كنند وعمال ابنزبير را از شهر بيرون برانند . در آن شب ، به فرمان مختار ، مشعلهاى آتش بر افروخته شد و بر مراكز حساس شهر نصب گرديد .
شعار ياران مختار ، شهر كوفه را گرفت : « يا منصورُ امِت » ( يعنى : اى پيروز ، بميران ) و با شعار « يا لثارات الحسين » چهرهء كوفه منقلب گرديد . « 1 »
شعار « يا منصور امت » شعار ياران پيامبر صلى الله عليه و آله در جنگ بدر بود . « 2 » و در قيام زيدبنعلى بنالحسين عليه السلام نيز همين شعار داده شد . « 3 »
شعار « يا لثارات الحسين » براى نخستين بار توسط توّابين اعلام شد .
هامش
( 1 ) - تاريخ طبرى ، ج 6 ، ص 20 ؛ كامل ابناثير ، ج 4 ، ص 218 .
( 2 ) - مستدرك الوسائل ، ج 2 ، ص 265 ؛ فروع كافى ، ج 5 ، ص 47 .
( 3 ) - مقاتل الطالبيين ، ص 93 .