حمران به حضرت باقر عليه السّلام گفت : فدايت شوم نظريهء شما در بارهء قيام نمودن حضرت امير و حسن و حسين عليهم السّلام كه براى دين خدا خروج و قيام كردند و آن مصيبتهائى كه از افراد قلدر به آنان رسيد تا اينكه مقتول يا غالب شدند چيست ! ؟ امام باقر عليه السّلام فرمود : اى حمران ! خداى حكيم اين گونه مصائب را براى على و فرزندانش عليهم السّلام مقدر و امضاء و واجب نمود آنگاه آنها را اجراء كرد . على و حسن و حسين صلوات اللَّه عليهم به جهت تقدم علمى كه پيامبر اسلام صلّى اللَّه عليه و آله در بارهء آن مصائب داشت قيام كردند و هر يك از ما امامان كه سكوت اختيار كرديم به جهت علمى است كه داريم .
اى حمران ! اگر آنان راجع به مصائبى كه از افراد سركش و قلدر و از طرف خدا دچار ايشان شد دعا مىكردند خدا آنها را دفع مينمود . اگر آنان براى نابود شدن خلافت ستمكيشان دعا مىكردند خدا دعاى ايشان را مستجاب و قدرت ظالمين را نابود مينمود سپس مدت عمر افراد قلدر و از بين رفتن خلافت آنان زودتر از اينكه نخ گردن بندى قطع و دانههايش پراكنده شود از بين ميرفت . اى حمران ! آن مصائبى كه دچار على و فرزندانش شد به علت گناهى كه كرده باشند يا مخالفتى كه با خدا نموده باشند نبود ، بلكه براى آن مقام و منزلتى بود كه نزد خدا داشتند و خدا خواست كه به آن نائل شدند . عقيده و مذهبهاى ناروا نسبت به ايشان قابل قبول نيست .
بحار الأنوار ( زندگانى حضرت امام حسن مجتبى ع ) ( فارسي ) — صفحة 298
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٩٨