حياته . قال : يجوز له ، و ليس له أن يخرجه . قلت : فله و لعقبه ؟ قال : يجوز .
و سألته عن رجل أسكن رجلا و لم يوقّت له شيئا . قال : يخرجه صاحب الدّار إذا شاء .
( 3879 ) 26 - أحمد بن محمّد العاصميّ ، عن عليّ بن الحسن ، عن عليّ ابن أسباط ، عن محمّد بن حمران ، عن زرارة ، عن أبي جعفر عليه السّلام في الرّجل يتصدّق بالصّدقة المشتركة . قال : جائز .
( 3880 ) 27 - عليّ بن إبراهيم ، عن أبيه ، عن ابن أبي عمير ، عن عمر بن أذينة قال : كنت شاهد ابن أبي ليلى فقضى في رجل جعل لبعض قرابته غلّة داره و لم يوقّت وقتا . فمات الرجل . فحضر ورثته ابن أبي ليلى و حضر قرابته الّذي جعل له الدار . فقال ابن أبي ليلى : أرى أن أدعها على ما تركها صاحبها
شرح
حق ندارد او را از خانه بيرون كند . من گفتم : و اگر جاودانه بر او و نسل او تصدق كند ، چه صورت دارد ؟ ابو عبد اللّه گفت : لازمالاجر است . من پرسيدم : اگر انسان كسى را در خانهء خود سكنى دهد و حدى مشخص نكند ، چه حكمى دارد ؟
ابو عبد اللّه گفت : هر وقت كه مايل باشد مىتواند او را اخراج كند .
* ( 3879 ) * 26 - به ابو جعفر باقر ( ع ) گفتيم : اگر كسى ملك مشاعى را تصدق كند ، چه صورت دارد ؟ ابو جعفر گفت : لازمالاجر است .
* ( 3880 ) * 27 - من در محكمهء محمد بن عبد الرحمن بن ابى ليلى قاضى كوفه حاضر بودم ، مسئلهء قضا به اين صورت مطرح شد كه مردى عايدى خانهاش را به يكى از خويشان خود تصدق مىكند ، اما وقت معينى را براى استرداد آن مشخص نمىكند . اينك صاحبخانه مرحوم شده است و وارثان صاحبخانه با آن خويشاوند در محضر قاضى حاضر شدهاند و حق خود را مىجويند . قاضى گفت : رأى من بر آن است كه عايدى خانه كماكان در اختيار خويشاوند آن مرحوم باقى بماند ، چرا كه تا هنگام مرگ ، صاحبخانه متعرض او نشده است .
استاد من محمد بن مسلم ثقفى به او گفت : اى قاضى ، اينرا بدان كه على بن