آنان و به صلاحديد امام زمان ، مقدّر و معيّن مىشود و امام هماره اين حقّ مقرّر و ضريب مشخص را مطالبه مىكند ، مگر موقعى كه اسلام بياورند . چرا كه خداى عزّ و جل مىگويد : « با اهل كتاب پيكار كنيد . . . مگر آنكه با دست خود و با خوارى و ذلّت ماليات ( جزيه ) بپردازند » . چه گونه ممكن است احساس ذلّت و حقارت كند ، در صورتى كه از پرداخت ماليات ناچيز پروا نمىكند ؟ نه . بايد ضريب جزيه در حدّى باشد كه با پرداخت آن طعم خوارى و ذلّت را بچشد و احساس تألّم كند و به اسلام بگرايد .
و من به ابو عبد اللَّه صادق ( ع ) گفتم : بفرمائيد پس اين ضريب پنج يك كه حكّام و سلاطين از زمينهاى زراعتى اهل كتاب مىگيرند و از خود زارعان نيز ماليات سرانه مىگيرند ، چه صورت دارد ؟ مگر ميزان مقررى نداشته است ؟ ابو عبد الله گفت : بعد از آنكه اهل كتاب به اين مقررات مزبوره گردن بنهند و متعهد شوند ، بايد پرداخت كنند . اما امام زمان حق ندارد بيشتر از
الكافي ( گزيده كافى ) ( فارسى ) — صفحة 84
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٨٤