فقيه و مفسر به عنوان وزير محترم امور دينى مصر ، براى نزديك كردن بزرگان مذاهب اسلامى - كه ديدگاهها و نظراتى جداى از باورهاى واجب الاعتقاد مسلمانان آنانرا از يكديگر دور ساخته است - استمداد طلبم .
ترديدى نداشتم كه شما با رهتوشههايى كه از سفرهاى فراوان خود برگرفتهايد ، همكارى با ما در راستاى جمع كلمهء مسلمانان را خواهيد پذيرفت .
ولى - با كمال تأسف - با خطبهء جمعهاى كه در نهم صفر سال 1397 . ق از فراز منبر ازهر شريف - الازهرى كه بايد از آن همهء مسلمانان باشد و همهء مسلمانان به آن احترام بگذارند - و در حضور آقاى رئيس جمهور و بزرگان قوم و تودهء مردم ايراد فرموديد ، يكه خوردم . شما در اين خطبه پس از ذكر مقدمهاى مبنى بر اينكه هر آنچه از اين منبر گفته شود همچون جزوهء درسى در كلاسهاى الازهر مورد تدريس قرار مىگيرد ، سخنان خود را با حمله عليه شيعيان فاطمى و اينكه خداوند به حكمت و قدرت خود الازهر را از دست مؤسسان آن - كه شيعه هستند - نجات بخشيد ! آغاز كرديد . آنچه بيش از همه دلم را بهدرد آورد اين سخن شما بود كه : « ولى خداوند اراده كرد كه آنرا - يعنى الازهر را - نجات دهد و تنها به مذهب پاك و خالص يعنى مذهب اهل سنت و جماعت محدود گرداند . » ؛ معناى صريح اين سخن شما ، نفى پاكى و خلوص ديگر مذاهب اسلامى است .
جناب آقاى وزير ! اميدوارم موقعيت مرا به عنوان كسى كه رسالتش تقريب مذاهب اسلامى است ، درك كنيد . من در پى دفاع از مذهب شيعهء فاطمى نيستم و اينكه تنها مذهب شيعه اماميه و زيديه را در كنار مذاهب اهل سنت در جماعة التقريب قبول دارم خود گوياى همين نكته است . من تنها در پى دفاع از اصلى هستم كه فراخوان تقريب مطرح كرده و آن زندگى با صلح و صفا و برادرى اسلامى و عدم گسترش شكاف و كوشش در وحدت كلمه مسلمانان و عدم حمله عليه ايشان است .
موضعى كه اكنون در برابر شما گرفتهام ، موضعم نسبت به شيعيان و اهل سنت نيز هست . اگر خطيبى شيعى نيز در مورد اهل سنت آنچه را شما در مورد شيعيان گفتيد ،
قصة التقريب ، أمة واحدة ، ثقافة واحدة ( سرگذشت تقريب يك فرهنگ ؛ يك امت ) ( فارسى ) — صفحة 312
مساهمون: خسرو شاهى
ص٣١٢