نيست كه اين تحريمها عموما به صورت تدريجى و در مراحل مختلف عملى شده است . خداوند عمل زنا را قاطعانه و در يك دستور حرام نموده و فرموده :
وَ لا تَقْرَبُوا الزِّنى إِنَّهُ كانَ فاحِشَةً وَ ساءَ سَبِيلًا
( الاسراء : 32 ) به زنا نزديك نشويد كه اين عمل گناهى است بزرگ و آشكار و راهى است بد و گمراه كننده .
همچنين در مورد قتل ، با يك تحريم قاطع فرموده است :
وَ مَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِناً مُتَعَمِّداً فَجَزاؤُهُ جَهَنَّمُ خالِداً فِيها وَ غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ لَعَنَهُ وَ أَعَدَّ لَهُ عَذاباً عَظِيماً
( النساء : 92 ) هر كس يك مؤمن را از روى عمد بكشد ، جزايش خلود در جهنم خواهد بود و خداوند بر او غضب نموده او را لعن خواهد كرد و خدا براى چنين كسى عذاب بزرگى آماده كرده است .
و يا در مورد تحريم سرقت ، حكمت الهى سبك كوبندهترى را اقتضاء فرموده و چنين گفته شده :
وَ السَّارِقُ وَ السَّارِقَةُ فَاقْطَعُوا أَيْدِيَهُما جَزاءً بِما كَسَبا نَكالًا مِنَ اللَّهِ وَ اللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ
( المائده : 41 ) دست مرد سارق و زن سارق را ببريد . اين جزاى عملكرد آنهاست و قيد و حدى است كه خداوند معين مىكند .
قرآن درست با همين كوبندگى نيز غصب ناحق اموال مردم را تحريم نموده و فرموده :
وَ لا تَأْكُلُوا أَمْوالَكُمْ بَيْنَكُمْ بِالْباطِلِ وَ تُدْلُوا بِها إِلَى الْحُكَّامِ لِتَأْكُلُوا فَرِيقاً مِنْ أَمْوالِ النَّاسِ بِالْإِثْمِ وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ
( البقره : 188 ) اموال يكديگر را به باطل ( و نا حق ) در ميان خود مخوريد و براى خوردن قسمتى از اموال مردم به گناه ، ( قسمتى از ) آن را به قضات ندهيد در حالى كه ميدانيد .