1 - وقف بر روى كلمه « العذاب » در قول حق تعالى در آيه 49 سوره بقره
« يَسُومُونَكُمْ سُوءَ الْعَذابِ »
مىباشد به اين دليل كه جمله
« يُذَبِّحُونَ . . . »
احتمال دارد در محل نصب باشد بر حاليت از فاعل « يسومونكم » و يا جمله مستانفه بوده و محلى از اعراب نداشته باشد و جواب سؤالى باشد كه از جمله « يسومونكم » به خاطر مىرسد و مثل اين است كه سائلى مىپرسد : « ما الذى ساموهم اياه ؟ » در پاسخ گفته مىشود : « يذبحون . . . »
و ارجحيتى بين اين دو احتمال موجود نيست بلكه هر دو برابرند .
2 - وقف روى كلمه « حسيسها » در قول حق تعالى در آيه 102 سوره انبياء / 21
« لا يَسْمَعُونَ حَسِيسَها »
زيرا جمله
« وَ هُمْ فِي مَا اشْتَهَتْ أَنْفُسُهُمْ خالِدُونَ »
احتمال دارد در موضع نصب و حال از فاعل يسمعون باشد .
و احتمال دارد جمله مستأنفه بوده ، محلى از اعراب نداشته باشد . و به منظور بيان بعضى از حالات اهل بهشت كه يكى از آنها تنعم هميشگى و شادى دائمى است باشد . نه اين تنعم را پايانى و نه آن شادى را نهايتى است .
اين وقف ، وقف جايز ناميده شد به اين خاطر كه با مقابل خود يعنى وصل برابر است و بر آن هيچ امتيازى ندارد .