هر كجا كه نفس وى كم مىآورد وقف مىكرد .
ابو عمرو :
ابو عمرو به وقف در انتهاى آيات توجه داشت و مىگفت : وقف در انتهاى آيات براى من محبوبتر است ، و در وسط آيات ، وقف حسن و ابتداى حسن را در نظر مىگرفت .
عاصم و كسائى :
هر دو تمام شدن معنى را منظور مىكردند و در آن محل وقف مىكردند و لازمه آن ابتداى حسن است .
حمزه :
راويان در خصوص حمزه اتفاق نظر دارند كه ، به هنگام قطع نفس وقف مىكرد ، ابن جزرى گفته است :
در اين باره گفته شده است كه وى قرائت را به تحقيق ، و با مد طويل مىخواند و نفس قارى ، - در اين گونه قرائت - ، نه به وقف تمام ، و نه به وقف كافى نمىرسد .
آنگاه ابن جزرى گفته است .
معناى كار او به نظر من اين است كه ، همه قرآن نزد وى مثل يك سوره بوده ، و لذا وقف معينى را در نظر نمىگرفته است ، و وصل