و مىفرمايد :
« وَ إِنَّ لِلطَّاغِينَ لَشَرَّ مَآبٍ »
و احتمال دارد - « هذا » در آيه فوق - مفعول به فعل محذوف باشد با اين تقدير كه :
« اعلموا هذا اى هذا الجزاء الذى اعده اللّه لعباده المتقين لتعملوا على الحصول عليه بمباشرة اسبابه و هى الايمان و الاعمال الصالحة » اين را بدانيد يعنى پاداشى را بدانيد كه خدا براى بندگان پرهيزگارش آماده كرده تا براى به دست آوردن آن از طريق ايمان و انجام اعمال شايسته عمل كنيد .
بر مبناى همه اين احتمالات ، و او در
« وَ إِنَّ لِلطَّاغِينَ لَشَرَّ مَآبٍ »
اظهر اين است كه جهت استيناف به كار رفته باشد و احتمال دارد واو عاطفه باشد و جمله
« وَ إِنَّ لِلطَّاغِينَ لَشَرَّ مَآبٍ »
را به جمله
« وَ إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ لَحُسْنَ مَآبٍ »
عطف كند و لذا وقف در « هذا » ، وقف حسن خواهد بود .
* * * مورد دوّم آيه 57 سورهء ص / 38
« هذا فَلْيَذُوقُوهُ حَمِيمٌ وَ غَسَّاقٌ »
مىباشد در اين آيه اعرابهاى زيادى وجود دارد و ابوحيان در كتاب « البحر المحيط » و آلوسى در تفسير « روح المعانى » آنها را يادآورى نموده است و يكى از آن اعرابها اين است كه « هذا » خبر مبتداى مضمر و در تقدير چنين مىباشد :
( العذاب هذا اى الذى تقدم بيانه ) يعنى عذاب اين است كه شرحش گذشت و بر اين مبنا وقف در « هذا » وقف حسن خواهد بود .