مسافرت شبيه است به مسافرتهائى كه در قرن 19 در فرانسه انجام مىيافت و مسافرى كه ميخواست از پاريس به بندر مارسى برود مجبور بود كه اقلا يك ماه قبل بليط دليجان را بگيرد و اگر احيانا در روز معين بگرفتن بليط موفق نميشد مسافرت او موكول بروز نامعينى ميشد .
هنگاميكه نجارها صندوقهائى براى ما درست ميكردند ما از پيشكار جناب حاج عليقليخان خواهش كرديم كه اطلاعاتى راجع به شكار بما بدهد .
او گفت كه در اصفهان سگهاى تربيت شده براى شكار يافت نميشود فقط تازى هائى هست كه كسى طريقه تربيت آنها را نميداند ، اين تازيها شكار را براى بدست آوردن طعمه خود تعقيب ميكنند و پس از آنكه آن را گرفتند براى صاحب خود نمىآورند و اگر شكارچى بموقع نرسد شكار را ميخورند .
شكار باقوش
شكار باقوش در ايران و تركستان معمول است ، براى تعليم و تربيت اين مرغان شكارى ابتدا دو نفر كه يكى قوشى را در دست دارد و ديگرى گنجشك يا جوجهاى را كه بپاى آنها ريسمانى بسته و انتهاى آن را در دست دارند ، در جائى از هم فاصله گرفته و در مقابل يكديگر ميايستند . كسى كه جوجه را در دست دارد آن را بقوش نشان ميدهد قوش براى گرفتن جوجه پرواز مىكند و همين كه او را در چنگال خود گرفت صاحبش بوسيله ريسمان آن را به طرف خود ميكشد و جوجه را از او ميگيرد و به طرف ميدهد و دوباره قوش را مقابل آن نگاه ميدارد تا آن را بگيرد و چون اين عمل چندين بار تكرار شد قوش عادت مىكند كه مرغان كوچك را تعقيب نمايد و از جاهاى دور بگيرد .
دو نوع قوش براى شكار تربيت ميكنند يكى چشمان زردرنگى دارد كه بمرغان كوچك مخصوصا به كبك حمله مىكند و ديگرى قوش سياهچشم است كه طيور بزرك را مانند قاز وحشى و هوبره و غيره شكار مينمايد و حتى بغزالان هم حمله مىكند .
قوشهاى چشمزرد عبارتند از ترلان كه از حاجى طرخان و قزل كه از