باب چهل و پنجم درباره ذكر احاديثى وارده مبنى بر اينكه على عليه السلام به بلاهائى مبتلا مىشود .
على عليه السلام كلمهايست كه متقين به آن ملزّم هستند
ابو نعيم حافظ در كتاب حليه الاولياء با ذكر سند از ابو برزه اسلمى ، از رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و سلم نقل كرده كه فرمودند : « انّ اللّه تعالى عهد الىّ فى علىّ عهدا انّ عليّا رايهء الهدى و امام اوليائى و نور من اطاعنى و هو الكلمه الّتى الزمتها المتقين . من احبّه احبّنى و من ابغضه ابغضنى فبشّره » . فجاء علىّ فبشّره بذلك » - « خداوند در خصوص على عهدى از من گرفت ( و مرا بشئون و مقامات على يادآور شد . مبنى بر اينكه ) على پرچم هدايت و امام دوستان من و نور كسى است كه مرا اطاعت نمايد و او كلمهاى است كه پيروى او را بر پرهيزكاران الزامى نمودهام . هر كس او را دوست داشته باشد مرا دوست دارد و هر كس او را دشمن بدارد مرا دشمن داشته است . پس او را بشارت بده » . هنگامى كه على عليه السلام آمد ، بدان بشارتش داد ، سپس على عليه السلام گفت : « اى رسول خدا من بنده خدايم پس اگر مرا عذاب نمايد ، بگناهم گرفته و اگر نعمتش را بدانچه بشارتم دادى در خصوص من تمام كند ، پس خداوند سزاوارترين است . آنگاه من ( محمد رسول اللّه ) صلى اللّه عليه و آله و سلم عليه و آله و سلم بدرگاه خدا عرض كردم « اللهمّ اجل قلبه و اجعله ربيع الايمان فقال اللّه تبارك و تعالى قد فعلت به ذلك ) - خداوندا قلب على را روشن گردان و آن را بهار ايمان قرار ده . خداوند فرمود : چنين كردم . سپس خداوند جل جلاله فرمود :
من على را به بلاء اختصاص دادم . من عرض كردم : « اى پروردگار ، او برادر من و وصى من است . » خداوند جل جلاله فرمودند : « اين چيزى است كه از پيش مقدّر