نازل كرد :
« وَ لَمَّا ضُرِبَ ابْنُ مَرْيَمَ
« 1 »
مَثَلًا إِذا قَوْمُكَ مِنْهُ يَصِدُّونَ
وَ قالُوا أَ آلِهَتُنا خَيْرٌ أَمْ هُوَ ما ضَرَبُوهُ لَكَ إِلَّا جَدَلًا بَلْ هُمْ قَوْمٌ خَصِمُونَ
إِنْ هُوَ إِلَّا عَبْدٌ أَنْعَمْنا عَلَيْهِ وَ جَعَلْناهُ مَثَلًا لِبَنِي إِسْرائِيلَ )
« و چون پسر مريم به عنوان مثال مطرح شود ، در اين هنگام قوم تو از پذيرفتن حقيقت بوسيله آن مثال ، ممانعت به عمل آورند و گفتند خدايان ما بهتر است يا او ؟ آن مثال را ( يعنى محمد براى پسر عمويش راضى نيست مگر او را چون عيسى قرار دهد ) ، براى تو جز بعنوان جدال نزدند بلكه ايشان مردمى باشند كينهور . »
و نيز بطريق ديگر از ابو بصير از امام صادق عليه السلام عينا آن را آورده و مطابقت دارد . اين در آن دعاى خود كه به درگاه خداوند معروض داشت : « اللهمّ قد اجبنا داعيك المنذر النذير محمدا صلّيت عليه عبدك و رسولك الّذى دعا النّاس الى ولايه علىّ يوم الغدير الّذى انعمت عليه و جعلته مثلا لبنى اسرائيل » - « بار خداوندا ما داعى بسوى خودت ، بيمدهندهء ترساننده ، محمد صلى اللّه عليه و آله و سلم را كه بر او درود فرستادهاى بنده و رسولت ، كه مردم را در روز « غدير بولايت على خواند » و او را مثالى براى بنى اسرائيل قرار دادى ( با قبول منّت تو ) پذيرفتيم » .
ثعلبى از امام باقر عليه السلام نقل كرده كه فرمودند : از رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و سلم درباره آيه شريفه سئوال شد كه خداوند جل جلاله فرمود :
« الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ طُوبى لَهُمْ وَ حُسْنُ مَآبٍ ؟ »
« 2 » در بهشت خانه رسول خدا ، على و فاطمه يكجا و درخت طوبى ، آن درختى است در بهشت كه اصل آن در خانه من و فرع آن بر فراز بهشت است . گفته شد يا رسول اللّه از تو درباره آن يك بار ديگر
هامش
( 1 ) - زخرف 8 - 56 .
( 2 ) - رعد 29 .