باشد ، باز مانع از آن نمىشود كه در كشف وجود در براى خانههاى مدينه بدان اعتماد ورزيم . زيرا روايتگرى كه در زمان رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله زندگى كرده امور را مطابق مشاهدات خود و همانگونه كه ديده و با آن مأنوس بوده ، توصيف مىكند . زيرا انگيزهاى ندارد كه براى درهايى كه اصلا وجود خارجى نداشته ، صور خيالى خلق كند . زيرا چنين كارى در اقناع مخاطبان مورد نظر راوى ، تأثير منفى خواهد داشت .
علاوه بر اين ، كسى كه دروغ مىگويد : در يك مضمون خاص كه غرض او را برآورده مىكند ، دروغ مىگويد . بنابراين معقول نيست كه در چيزى دست ببرد كه آگاهى از آن موجب علم به نادرستى خبر مىشود ، خصوصا در امور عادى كه احدى در آن شك و ترديد به خود راه نمىدهد .
( 1 )
باز كردن در
تعابيرى از قبيل فتح الباب : باز كردن در ، و مانند آن و نياز به كسى كه در را براى كوبنده باز كند ، بيانگر آن است كه در از جنس سختى بوده كه فرد نمىتوانسته آن را از سر راه خود بردارد . چه اگر در خانه با پارچهاى بسته مىشد ، در اين صورت كافى بود كه به مراجعهكننده گفته شود : وارد شو ، تا پرده را به كنار زند و وارد شود .
از مطالعه روايات بدست مىآيد كه به كسى نياز بوده كه در را براى مراجعان باز كند . چنان كه واژهء فتح : باز كردن ، اشاره دارد كه از قبيل پرده و پارچه پشمى نبوده و الّا مناسبتر و درستتر آن بود كه گفته شود : « ازاح الستار عن الباب : پرده را از در به كنارى زد » . به متون زير توجه فرماييد :
( 2 ) 1 - آورديم كه سويد بن غفله گفت : « على را درد سختى گرفت . فاطمه عليها السّلام شب هنگام نزد رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله آمد و در زد . پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله فرمود : صداى حبيبهام را