در كتاب فلاح السائل روايت ديگرى را از كتاب محمّد بن علىّ بن محبوب ، به نقل از عبد اللَّه بن سنان ، از امام جعفر صادق عليه السّلام نقل نموده كه آن حضرت فرمود : من سبّح تسبيح فاطمة في دبر المكتوبة من قبل أن يبسط رجليه ، أوجب اللَّه له الجنّة . « 1 » ترجمه : هر كه پس از اتمام نماز واجب و قبل از [ روى برگرداندن از جانب قبله ] ، آنكه زانوهاى خود را از حالت [ تشهّد ] نماز تغيير دهد ، خداوند را به تسبيح حضرت فاطمه عليها السّلام تقديس نمايد ، خداوند بهشت را بر او واجب مىكند - يعنى او را در بهشت جاى مىدهد . و قاضى نعمان مغربى ( 363 ه ) در كتاب دعائم الاسلام ، از امام صادق عليه السّلام روايت نموده : من سبّح تسبيح فاطمة عليها السّلام قبل أن يثنى رجليه من صلاة الفريضة غفر له . « 2 » ترجمه : هر كس پس از اتمام نماز واجب و قبل از آنكه حالت نماز را بر هم بزند - در همان حالت نشسته و رو به قبله - تسبيح حضرت فاطمه را به جاى آورد گناهان او بخشيده مىشود . همانطور كه پيش از اين گفتيم ، ذكر - هر چه كه باشد - رأسا نمىتواند موجب بخشش گناهان و ورود در بهشت باشد و به نظر نگارنده چنين امرى با مسلّمات شريعت همخوانى ندارد زيرا خداوند متعال در قرآن كريم ، براى غفران و بخشش گناهان بندگان ترتيب خاصى معيّن نموده و در آيات متعدّد تصريح كرده است كه بعد از تحقّق آن امور غفران و بخشش الهى نصيب گناهكاران مىگردد . برخى از اين آيات عبارتند از :
« 3 » ،