پيامبر ( ص ) فرمود : - بالاتر از آن - بندهء خدا هر گاه صبح كردى ، به فكر شام نباش و هر گاه شام كردى ، به فكر صبح مباش ! ( 3 ) اين بود طبقات مردم ، و هر كدام نزد خداى متعال مقامى دارند .
دليل كوتاهى آرزو ، اقدام كردن بر كار خوب است ، و هر كس ادعا كند كه آرزويش كوتاه است ، دروغگوست ، زيرا اين ادعا در اعمال شخص ظاهر مىشود ، و تنها علامت توفيق آن است كه مرگ جلوى چشم باشد بدون لحظهاى غفلت از آن ، و چنان كسى براى مرگى آماده مىشود كه در همان لحظه فرا مىرسد ، پس اگر تا شام زنده بود ، خدا را شكر مىكند كه او را مهلت داده و خوشنود مىشود كه روزش را بيهوده تلف نكرده بلكه بهرهبردارى كرده و آن را براى خود اندوخته است ، و بعد تا بامداد چنان رفتارى را از سر مىگيرد ، و همين طور وقتى كه صبح كرد . و چنين حالتى براى كسى ميسّر نمىشود مگر آن كه دلش را از علايق دنيا و هستى دنيا تهى كند و چنين كسى اگر بميرد خوشبخت و كامياب از دنيا رفته و اگر زنده بماند ، بر حسن عمل و لذّت مناجات خود ، شادمان است ، و مردن براى او سعادت ، و زندگى باعث افزايش درجه و كرامت است ، پس اى بيچاره ! مرگ را بايد به خاطر داشته باشى ، زيرا تو در راه سرگرمشدهاى و از خود غافلى ! شايد به سر منزل نزديك شده و مسافت را طى كرده باشى ، در حالى كه تو بىخبرى ! و نجات و پيروزى جز در سايه عمل - با استفاده از فرصتى كه به هر كسى دادهاند - ممكن نيست .
[ متن عربى ] درجات مردم در درازى و كوتاهى آرزو
1 -
يَوَدُّ أَحَدُهُمْ لَوْ يُعَمَّرُ أَلْفَ سَنَةٍ .
.
- بقره ، آيهء 91 . )