ابن سماك مىگويد : هر كس را كه دنيا به ميل خود او ، شيرينيش را بچشاند ، آخرت ، تلخيش را با سختگيرى به او خواهد چشاند .
از مجاهد نقل كردهاند : هيچ روزى از روزهاى دنيا نمىگذاشت مگر اينكه مىگفت : سپاس خدا را كه مرا از دست دنيا و اهل دنيا آسوده كرد . آنگاه ، از مردم كناره مىگرفت ، تا خداوند او را عاقبت بخير سازد ! پيامبر ( ص ) فرمود : « هر گاه امّتم دنيا را اهميّت دهند ، خداوند شكوه اسلام را از آنها مىگيرد . » ( 67 ) فضل مىگويد : اگر دنيا با تمام تجهيزاتش به صورت حلال به من عرضه شود ، و در آخرت هم از من حساب نكشند ، امّا من از آن بيزارى خواهم جست ، همان طورى كه هر يك از شما از مردار تنفر داريد ، وقتى كه از كنار آن بگذريد ، مىترسيد كه لباستان به آن بخورد ! و هم از او نقل كردهاند : اگر دنيا از آن تو باشد ، و به تو بگويند : دنيا را رها كن تا قبرت را وسعت دهند ، آيا تو اين كار را نمىكنى ؟
و يا بگويند : دنيا را رها كن تا جرعهاى آب در وقت تشنگى روز قيامت بدهند ، آيا انجام نمىدهى ؟ و نيز از وى نقل شده است : اگر من دنيا را با طبل و شيپور بجويم بهتر است نزد من از اينكه به وسيلهء دينم دنيا را بطلبم ! عابدى در موقع جان دادن مىگفت : حسرتى نسبت به سراى اندوهها و غمها ، خطاها و گناهان ندارم ، تنها تأسفم بر شبى است كه خوابيدم و روزى كه روزهام را خوردم و يا از آن ساعتى است كه از ياد خدا غافل شدم .
از ابراهيم بن ادهم نقل كردهاند : دلت را از ياد دنيا تهى كن ، تا رضا و خوشنودى جايگزين آن شود .
زن عربى كنار جمعى ايستاد و گفت : آماده لقاى پروردگار باشيد زيرا روزگار اندك اندك ما را بدان سو روانه مىكند !
مجموعه ورام ( آداب و اخلاق در اسلام ) ( فارسى ) — صفحة 150
مساهمون: ورام بن أبي فراس المالكي الاشتري
ص١٥٠