بارى حضرت مير مىفرمودند : بسى ابتلا و خطر در سفر و حضر به ما رسيد ، بعضى از آن به سبب فقهاء و علماء و بعضى بواسطه ملوك و امراء ، فاما آنها اگر چه به صورت بلا و ابتلا مىنمود ؛ به معنى محض خير و عطا بود ، خود گويد :
دلى را كز غم عشقش سر موئى خبر باشد * ز تشريف بلاى دوست بر وى صد اثر باشد
هر آن كز غمزه مستش چو زلف او پريشان شد * ز نام و ننگ و كفر و دين همانا بىخبر باشد
گدائى را كه با سلطان بىهمتا بود سودا * دلش پيوسته ريش و عيش تلخ و ديده تر باشد
هامش
- الامير سيد عبد اللّه برزش آبادى ، ( الف ) و بعد از ايشان شيخ رشيد الدين محمد بيد آوازى ، و بعد شيخ شاه على اسفراينى ، و بعد شيخ حاجى محمد خبوشانى ملقب به مقتداى اعظم ، و بعد شيخ غلامعلى نيشابورى ، و بعد شيخ تاج الدين حسين تبادكانى ، و بعد شيخ درويش محمد كارندهى ( پير پاره دوز ) و بعد شيخ حاتم زراوندى ، و بعد شيخ محمد على مؤذن خراسانى ، و بعد شيخ نجيب الدين رضاى تبريزى ، و بعد شيخ علينقى اصطهباناتى ، و بعد سيّد قطب الدين نيريزى ( ب ) ، و بعد آقا محمد هاشم درويش شيرازى ، و بعد آقا ميرزا عبد النبى شيرازى ، و بعد آقا ميرزا باباى شيرازى ، و بعد آقا ميرزا جلال الدين محمد مجد الاشراف شيرازى ، و بعد آقا ميرزا احمد عبد الحى مرتضوى وحيد الاولياء ، و بعد حضرت ابو الفتوح حاج ميرزا محمد على حب حيدر قدس اللّه ارواحهم و اسرارهم است ، و در اين زمان جناب آقاى دكتر حاج عبد الحميد گنجويان ادام اللّه ايام افاضاته الولويه سلسلهدار اين سلسله هستند .
( الف ) تا اينجا چه متن و چه حاشيه با همين القاب از كتاب روضات الجنان نقل گرديد ، و بقيه از كرسى نامه سلسله ذهبيه استفاده شد .
( ب ) حقير شرح حال مفصلى از اين عارف نامدار ، و اين مشعلدار عرفان در زمان حضيض صفويه با تحقيق در تأليفات ايشان با ترجمه رساله روحيه اين نابغه علم و عرفان نگاشتهام كه به حمد الله بحليه طبع آراسته گرديده است .