نگاهى به زندگى معاويه
« معاويه » فرزند ابوسفيان و هند بود و « عبدالرحمن » كنيت داشت .
مطابق مشهورترين روايات تاريخى ، او پس از فتح مكه به ظاهر اسلام آورد ، و در سال دوازده هجرى ، آنگاه كه ابوبكر لشكرى را بسركردگى يزيد ، فرزند ديگر ابوسفيان ، براى جنگ با شاميان به روم گسيل داشت ، همراه لشگر برادر و پرچمدار آن بود .
« يزيد » ، فرزند ابوسفيان ، در سال هيجده هجرى در طاعون « عمواس » * « 1 » درگذشت ؛ و برادر خود معاويه را به سركردگى آن لشگر نامزد كرد . خليفهء وقت عمر هم ، آن را امضاء كرده ، پذيرفت .
در دوران خلافت عثمان كه خود از بنىاميه و عموزادهء معاويه بود ، سرزمينهاى فراوانى به قلمرو حكومتى او افزوده شد ؛ چه آنكه عثمان تمام قلمرو حكومت شام كه امروزه كشورهاى لبنان و سوريه و فلسطين و اردن را در بر مىگيرد ، به وى ارزانى داشت .
بدين سان ، معاويه نوزده سال ، بىدغدغه و آسوده خاطر ، بر شام حكومت كرد . اما پس از اين دوران ، آنگاه كه امام علىبنابىطالب عليه السلام بر تخت خلافت نشست ،
هامش
( 1 ) * « عمواس » قريهاى از سرزمين فلسطين بود در شش ميلى بيتالمقدس كه از آنجا در دوران عمر ، طاعون به تمام نواحى فلسطين انتشار يافت ، و گروه فروانى از مسلمانان بدان هلاك شدند . ( معجمالبلدان 4 / 257 چ بيروت . )