جهان فروبست و ابوهريره جانشين مروان حكم كه فرماندار مدينه بود بر جنازهاش نماز خواند « 1 » . و بنا به وصيتش او را در بقيع و كنار ساير بانوان رسول خدا به خاك سپردند « 2 » .
عايشه را مزاجى عصبى و سخت تند و سركش بود . حدّت طبع ، سرعت درك موقعيت و تصميمگيرى ، تيزهوشى باضافه رشك و حسادت شديد ، جزء شخصيت بارز امالمؤمنين به حساب مىآيد .
عايشه بر شوهرش سخت حسود بود ، و اين حسادت به حدى بود كه حاضر نبود جز خودش ديگرى هم در دل شوهرش جائى داشته باشد ، و ذرهاى از محبت او به ديگرى - هر كس كه مىخواهد باشد - اختصاص داشته باشد .
عايشه شيفته و ديوانهء خويشان و بستگانش بود و نسبت به آنان تعصبى شديد داشت طورى كه اگر منافعشان بخطر مىافتاد خود را سخت مىباخت و موقعيت خويش را فراموش مىكرد و از جانبدارى در راه منافع آنها به هيچ روى خوددارى نمىنمود .
اينها همه صفات و خصوصيات اخلاقى بارزى بودند كه بر سراسر ادوار زندگانى عمومى امالمؤمنين عايشه ، بويژه دوران كوتاه زناشوئيش با رسول خدا سايه افكنده بود . و بالاخره عايشه امالمؤمنين از آن دسته زنان جاويدانيست كه تاريخ تا پايان جهان نام او را بر زبان خواهد راند ، و از او سخن خواهد گفت .
هامش
( 1 ) در آن سال مروان فرماندار مدينه به قصد اداى عمره مدينه را ترك گفته بود .
( 2 ) در شرح حال مفصل امالمؤمنين به كتاب اصابه ( 38 - 40 ) و كتابهاى مستدرك ، استيعاب ، اسدالغابه و طبقات ابنسعد مراجعه شود .