بركاتش بر شما باد ، خداى بر شما ببخشايد ، نماز ! » گويد : آنان در پاسخ مىگفتند : « و بر شما باد سلام و رحمت و بركاتش اى رسول خدا » و رسول اكرم صلى الله عليه وآله مىفرمود
: إِنَّما يُريدُ اللّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهيرا .
اين حديث با عبارات ديگرى نيز از ابوالحمراء روايت شده است . « 1 »
3 . از زبان اميرالمؤمنين عليه السلام
حارث گويد : امام على عليه السلام فرمود : رسول خدا صلى الله عليه وآله هر روز صبح زود نزد ما مىآمد و مىفرمود : « نماز ! رحمت خدا بر شما باد ، نماز !
إِنَّما يُريدُ اللّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهيرا . « 2 »
4 . از زبان امام باقر عليه السلام
امام باقر عليه السلام از پدرش - امام سجاد - روايت كند كه فرمود : آيه :
وَ أْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاةِ وَ اصْطَبِرْ عَلَيْها
، خاندانت را به نماز فرمان ده و بر انجام آن پايدارى كن . « 3 » اين آيه درباره على و فاطمه و حسن و حسين عليهمالسلام نازل گرديده است ؛ رسول خدا صلى الله عليه وآله بامداد هر روز به درب خانه فاطمه عليهاالسلام مىآمد و مىفرمود : « سلام بر شما اهل البيت و رحمت و بركات خدا بر شما باد ، خداى بر شما ببخشايد ، نماز !
إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً . »
« 4 »
راوى گويد : امام باقر عليه السلام فرمود : « خداى متعال پيامبرش را فرمان داد كه خاندان خود را جداى از ساير مردمان ويژگى بخشد تا مردم بدانند اهل بيت او نزد خدا جايگاهى دارند كه از آن مردم نيست ، بدين سبب يك بار با همه مردم مورد خطابشان قرار داد و يك بار با دستور خاص . » « 5 »
روايت با عبارتى ديگر : در تفسير فرات گويد : خداوند پيامبرش را فرمان داده تا خاندان خود را جداى از ساير مردم ويژگى بخشد تا مردمان بدانند آل محمد نزد خداوند جايگاه خاصى دارند كه ديگر مردم ندارند ، زيرا يك بار آنان را همراه با همه مردم فرمان داده و
هامش
( 1 ) . امالى شيخ ، ج 1 ، ص 257 . بحارالانوار ، ج 35 ، ص 209 ؛ كشف الحق علامه حلى ، ج 1 ، ص 88 ؛ العمدة ابن بطريق ، ص 16 - 23 .
( 2 ) . مجالس مفيد ، ص 188 ؛ امالى شيخ ، ص 55 ، بحارالانوار ، ج 35 ، ص 308 .
( 3 ) . سوره طه ، آيه 132 .
( 4 ) . كنز الفوائد ، ص 161 - 162 و 178 ؛ بحارالانوار ، ج 25 ، ص 220 .
( 5 ) . همان ، ج 25 ، ص 212 ؛ مجمع البيان ، ج 4 ، ص 37 .