مىنامند ، و در نتيجه ، به هر چه كه اين صحابى اصطلاحى روايت كند خود را ملتزم مىدانند ، و معالم دين خود را از همگى آنها دريافت مىكنند .
ب - صحابى در مكتب اهلالبيت ( ع )
پيروان مكتب اهلالبيت مىگويند : « لفظ « صحابى » مصطلح شرعى نيست . بلكه حال او حال ساير مفردات لغت عرب است . « صاحب » در لغت عرب به معناى ملازم و معاشر و همراه است و تنها به كسى گفته مىشود كه ملازمت و همراهيش بسيار باشد . و « صحبت و مصاحبت » نسبتى دو طرفه است ، و بدينخاطر ، لفظ « صاحب » و جمع آن « اصحاب و صحابه » هميشه در كلام به صورت « مضاف » مىآيند . چنان كه در قرآن كريم فرموده : «
يا صاحِبَيِ السِّجْنِ *
» و «
أَصْحابُ مُوسى
» و در زمان رسول خدا ( ص ) نيز بدينگونه استعمال مىگرديد و گفته ميشد : « صاحب رسول اللّه و اصحاب رسول اللّه » . يعنى : صاحب و اصحاب به رسول اللّه ( ص ) يا غير او اضافه مىشد . و مانند « اصحاب الصفّه » كه به ساكنان « صفّه » در مسجد پيامبر ( ص ) مىگفتند . پس از رسول خدا ( ص ) لفظ « صحابى » بدون مضاف اليه استعمال گرديد و مقصود از آن « اصحاب رسول اللّه » بود و نام آنها گرديد .
بنابراين ، « صحابى و صحابه » از اصطلاحات متشرعه و نامگذارى مسلمانان است و اصطلاح شرعى و اسلامى نيست » .
امّا عدالت صحابه ، پيروان مكتب اهلالبيت در پيروى از قرآن كريم مىگويند : « در ميان صحابه منافقانى بودهاند كه بر نفاق پاى مىفشردند ، و همبستر رسول خدا ( ص ) را مورد افك و تهمت قرار دادند ، و كوشيدند تا رسول خدا ( ص ) را ترور نمايند ، و پيامبر ( ص ) از حال آنها در قيامت خبر داده و فرموده : « فرا روى رسول خدا ( ص ) آنها را مىگيرند و آن حضرت فرياد مىزند : اصحاب من ! اصحاب من ! و به او گفته مىشود : تو نمىدانى بعد از رفتنت چه