تا دو زراع بس است .
17 - همان : تا رسول خدا ( ص ) كه فرمود : هر كه بر بام بىديواره بخوابد در شب و آزارى به او رسد جز خود را ملامت نكند .
18 - امام صادق ( ع ) فرمود : بخواب چون عابدان نه چون غافلان زيرا عابدان زيرك براى رفع خستگى ميخوابند و اما غافلان براى خوشى بخوابند ، رسول خدا ( ص ) فرمود : چشمم بخواب است نه دلم ، خوابت به قصد سبك كردن كار فرشتههايت باشد و كنار بودن از شهواتت ، و بدان خود را آزمون كن كه بدانى درمانده و سستى و بر چيزى توانا نيستى از حركت و سكون خود جز به حكم خدا و تقديرش زيرا خواب برادر مرگ است و آن را نشانه مرگ شمار كه بيدارى ندارد و برگرد باصلاح هر چه از دستت رفته ، و هر كه بخوابد از انجام واجبى يا سنتى يا مستحبى كه بدان از او فوت شوند آن خواب غافلان است و زيانكاران و صاحبش زيانمند است و هر كه پس از انجام هر واجب و سنت و اداء حقوق واجبه بخوابد آن خواب پسنديده باشد .
و راستى كه من براى هر كه از مردم اين زمان كه اين امور را انجام دهند چيزى سالمتر از خواب نميدانم زيرا مردم دين و خودسازى را رها كردند و بچپگرائى زدند و آدمى با كوشش تواند نگويد ولى چگونه تواند نشنود مگر كه يك وسيله و خواب آنست ، خدا عز و جل فرموده ( 36 سوره اسرى ) راستى كه گوش و چشم و دل همه مسئوليت دارند " و پرخوابى هم با اين همه آفاتى دارد و از پر نوشى زايد و آن هم از پرخورى و اين هر دو آدمى را سنگين كنند و دل را سخت كنند و از فكر و خشوع باز دارند .
خوابت را بگزار براى واپسين عمرت و خدا را با دل و زبان ياد كن و بترس از اينكه براز دلت آگاه است و دل بده به نماز خواندن كه چون بيدار شوى شيطانت گويد : شب دراز است و مقصودش از دست رفتن وقت مناجات و راز و نياز با پروردگار تو است ، از استغفار در هر سحر غفلت مكن كه خداجويان شيفته آنند .
19 - طب الائمه : تا اينكه امام ششم ( ع ) در پاسخ يكى از دوستانش كه از او پرسيده بود يا ابن رسول الله من دختركى دارم كه بر او نگرانم زيرا در شبانه روز بسيار هراس كند و اگر بشود دعاى حفظ بر او كنيد آن حضرت بر او دعا كرده و فرمود : او را به خون گرفتن وادار كه از آن بهره برد .
20 - همان : تا امام ششم ( ع ) كه مردى به آن حضرت گفت : يا ابن رسول الله دخترى دارم كه در خواب پر هراس كند و بسا بدحال شود و آرام نگيرد ، و بازويش بىحركت شود ، يك
بحار الأنوار ( ج 73 ) ( آداب و سنن ) ( فارسى ) — صفحة 120
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١٢٠