3 . توحيد در آفرينش
مقصود از توحيد در آفرينش آن است كه همهء آفرينش ، آفريدهء خداى سبحان است . خدا مىفرمايد :
« قُلِ اللَّهُ خالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَهُوَ الْواحِدُ الْقَهَّارُ » . « 1 »
« بگو خداوند ، آفريدگار هر چيز است و اوست يگانهء پيروز . »
مقصود از انحصار خالقيت در خدا ، خالقيت مستقل و اصيل است كه آفريننده در آفرينش تكيه بر ديگرى نكند . چنين آفرينندگى از اوصاف خداست .
البته آفرينندگى تبعى و سايه كه متكّى به خواست خداوند باشد ، از غير خدا هم برمىآيد . از اين رو خداوند ، خود را به « بهترين آفرينندگان » توصيف مىكند :
« فَتَبارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخالِقِينَ » . « 2 »
و تصريح مىكند كه جز او هم آفرينندگانى و جود دارند ، ولى او بهترين آنان است و اين تنها به اين سبب است كه آفرينندگى خداوند ، ذاتى است نه اكتسابى ، بر خلاف ديگران .
هامش
( 1 ) . رعد : 16
( 2 ) . مؤمنون : 14