143 -
و قال عليه السلام لأنس بن مالك ، و قد كان بعثه إلى طلحة و الزبير لما جاء إلى البصرة يذكرهما شيئا مما سمعه من رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله في معناهما . ( 1 ) فلوى عن ذلك ، فرجع إليه ، فقال : إنّي أنسيت ذلك الأمر ، فقال عليه السلام : إن كنت كاذبا فضربك اللّه بها بيضاء لامعة لا تواريها العمامة ( 2 ) [ قال الرضى ] : يعني البرص ، فأصاب أنسا هذا الداء فيما بعد في وجهه ، و كان لا يرى إلا متبرقعا . ( 3 ) آنچه در دست او باشد .
143 - و گفت - عليه السّلام - مر انس پسر مالك را ، [ و ] بدرستى كه بفرستاد او را به [ سوى ] طلحه و زبير ، آن گاه كه آمد وا بصره كه تا ياد دهد ايشان را از آنچه كه شنيد [ ه بود ] او - انس - از رسول خدا « صلعم » در [ بارهء ] طلحه و زبير . ( 1 ) پس باز گردانيدند او را از آن [ شهادت ] ، پس باز گرديد به [ سوى ] او [ عليه السلام ] ، پس گفت : كه من فراموش كرد [ ها ] م آن كار را پس گفت - عليه السّلام : اگر بودى تو دروغگوى باديد كند تو را خدا بسبب اين دروغ سفيدى [ يى ] درخشنده كه وا نپوشد آن را عمامه . ( 2 ) [ سيّد رضى گويد ] : يعنى برص ، پس برسيد به انس اين علّت پس از آن در روى او [ پيدا شد ، و ] پس بود كه نديدند او را مگر پوشيده روى . ( 3 )