الجنّة حفّت بالمكار [ ه ] ، و إنّ النّار حفّت بالشّهوات » . ( 2 ) و اعلموا أنهّ ما من طاعة اللّه شيء إلّا يأتي في كره ، و ما من معصية اللّه شيء إلّا يأتي في شهوة . ( 3 ) فرحم اللّه امرأ نزع عن شهوته ، و قمع هوى نفسه ، فإنّ هذه النّفس أبعد شيء منزعا ، و إنّها لا تزال تنزع إلى معصية في هوى . ( 4 ) و اعلموا - عباد اللّه - أنّ المؤمن لا يمسي و لا يصبح إلّا و نفسه ظنون عنده ، فلا يزال زاريا عليها و مستزيدا لها .
( 5 ) فكونوا كالسّابقين قبلكم ، و الماضين أمامكم . قوّضوا من الدّنيا تقويض الرّاحل ، و طووها طىّ المنازل . ( 6 ) مكروهات ، و بدرستى كه دوزخ را گرد آوردهاند به آرزوها . ( 2 ) و بدانيد بدرستى كه نيست از طاعت خدا چيزى الّا آيد در دشوارى و كراهت ، و نيست از نافرمانى خدا چيزى الّا آنك آيد در آسانى و شهوت . ( 3 ) پس رحمت كرد خدا بر مردى كه باز استد از شهوت و آرزوى خود ، و ذليل و حقير گرداند هواى نفس خود را ، بدرستى كه اين نفس دورترين چيزى [ است از جهت ] ميل كردن از شهوت ، و آن هميشه مى كشد و مشتاق است وا معصيت و نافرمانى در هواى نفس . ( 4 ) و بدانيد بندگان خدا بدرستى كه مؤمن در شبانگاه نيايد و نه در بامدادگاه الّا كه نفس او متهّم باشد به بدى نزديك او ، پس هميشه عيب كنندهء باشد بر آن ، و زياده طلب كننده باشد [ نيكى را ] براى آن [ نفس ] . ( 5 ) پس باشيد چون سابقانى [ كه بودند ] پيش از شما ، و [ چون ] گذشتگانى پيش [ روى ] شما ، [ كه ] ور كندهاند از دنيا چون ور كندن كوچ كننده ، و در نورديدند او را چون [ در ] نورديدن منزل ها . ( 6 )
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 426
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٤٢٦