54 - و من كلام له عليه السلام و قد استبطأ اصحابه اذنه لهم فى القتال بصفين :
أمّا قولكم : أكلّ ذلك كراهية الموت فو اللّه ما أبالي ، دخلت إلى الموت أو خرج الموت إليّ . ( 1 ) و أمّا قولكم شكّا في أهل الشّام فو اللّه ما دفعت الحرب يوما إلّا و أنا أطمع أن تلحق بي طائفة فتهتدي بي ، فتعشو إلى ضوئي ، فهو أحبّ إليّ من أن أقتلها على ضلالتهم ، و إن كانت تبوء بآثامها . ( 2 ) 54 - [ و از سخنان آن حضرت - عليه السلام - است ] و بدرستى كه گرانى كردند [ و دير شمردند ] اصحاب او دستورى او مر ايشان را در كار زار كردن به صفّين امّا گفتار شما : اى همهء اين درنگى و توقّف براى كراهت مرگ است به حقّ [ خدا ] كه باك ندارم من كه در روم وا مرگ يا بيرون رود مرگ به من . ( 1 ) و امّا گفتار شما : [ مرا ] شك [ است ] در [ قتال ] اهل شام به حقّ خدا كه باز نداشتم حرب را روزى مگر و حال آنكه من طمع مى دارم كه فرا رسند به من طايفه [ اى ] از مردم ، پس راه يابند به من ، و نظر كنند وا روشنى [ راه ] من ، پس آن دوستر است به من از آن كه بكشم او را بر گمراهى و اگر چه باز گردد به گناهان خود . ( 2 )
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 101
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص١٠١