نجاست ظرف به خاطر سرايت نجاست از آب متنجس است .
جواب :
شستن ظرف به معناى نجس بودن آن نيست ، بلكه تعبّدى شرعى است ، مانند هفت بار شستن . در فرض نجس بودن آن ، احتمال دارد امر امام به شستن ظرف به خاطر اين بوده كه ظرف با آب دهان خوك ، نجس شده است و به سبب لزج بودن آن ، امر به هفت بار شستن شده است . روايتى مانند همين مورد است كه دلالت بر خاكمال كردن ظرف به خاطر آب دهان سگ دارد .
آنچه گفته شد دلايل كسانى بود كه معتقد به سرايت نجاست از متنجساند ؛ كه ضعف آنها و عدم ظهورشان در مدعا معلوم گشت .
[ دلايل عدم سرايت نجاست از متنجس ]
دلايل ما عبارت است از :
( الف ) اصالة الطهاره در ملاقات كننده با متنجس ، به دليل « كل شيء طاهر حتى تعلم انه قذر . علاوه بر اينكه ما براى اثبات ادعاى خود نيازى به دليل نداريم ؛ زيرا دليلى بر وجوب تطهير نداريم ، و اين دلالت بر عدم وجوب مىنمايد .
( ب ) اخبار :
1 . حكم بن حكيم صيرفى مىگويد :
قلت لأبي عبدالله ( ع ) : أبول فلا اصيب الماء ، و قد أصاب يدي شيءَ من البول . فامسحه بالحائط اوالتراب ، ثم تعرق يدي فامسح به وجهي أو بعض جسدي أو يصيب ثوبي . قال : لا بأس به . « 1 »
به امام صادق ( ع ) عرض كردم : پس از ادرار آب نمىريزم و رطوبتى از
هامش
( 1 ) . كافى 3 : 55 .