بخش 114
آنگاه اى فرزند كه خداوند به آنچه از مهر خود اراده فرمايد ترا به آن ياد فرمايد و به فضل مكارم خويش عارفت گرداند به ياد آور كه چگونه آبى را كه به آن نيازمندى از چشمه سارها و از زير زمينها روان مىسازد و به قدرت خود دل سنگها را مىشكافد در دل آن تخته سنگهاى سخت كه نيروى جهانيان از شكافتن آن ناتوانست آب وجود دارد آنگاه بينديش كه چگونه از ابرها كه بين آسمان و زمين در قبضه قدرت او قرار دارد آب فرو مىريزد و ابرها را مانند غربال مىآفريند و آب قطره قطره از آن بالا به آسانى و روانى مىبارد و اگر آب را از ابر مانند آب درياها و رود بارها روان مىساخت بنى آدم را هلاك مىگردانيد و آنچه را از گياه و درخت براى آنان آفريده بود ويران مىساخت و هر بنا كه در ديارها بر پا شده بود ويران مىساخت و بنگر كه چگونه در هنگام معين چنان كه محل نياز است مىباراند و آن را هميشه براى عزيز و ذليل يكسان قرار داده است ، چه ، مىداند كه آن براى همه از مهمترين ضروريات است و اگر به رايگان در دسترس همه نباشد ملوك ستمگار از استفاده كسانى كه به آن نيازمندند جلوگيرى مىكنند و هر كس كسى را كه با او دشمن است از سود بردن از آن باز مىدارد و تدبير جهان فاسد مىگردد و كسى كه به زور از استفاده از آن ممنوع مىشد به هلاكت مىرسيد .
پس هنگامى كه آب مىآشامى نكته هايى را كه از رحمت و مهر سرورت ياد كردم به خاطر بگذران و منّت عظيم او را بشناس و در
كشف المحجة لثمرة المهجة ( فانوس ) ( فارسي ) — صفحة 146
مساهمون: اسد الله مبشرى
ص١٤٦