بسم اللّه الرّحمن الرّحيم سپاس و ستايش خداى را كه اعتماد اميدواران جز بر عفو و رحمت او نيست ، و خوف و مهابت ترسكاران جز از بأس و سطوت او نه ، بندگان خود را استدراج نموده است از آن جاى كه ندانند ، و شهوتها بر ايشان مسلط كرده و ترك آن فرموده ، و ايشان را مبتلا گردانيده است به خشم و تكليف فرموده است به فرو خوردن آن در آن چيزى كه ايشان را به خشم آرد ، و مكاره « 1 » و لذات را محيط ايشان گردانيده و ايشان را مهلت داده تا در اعمال ايشان نظر فرمايد ، و دوستى ايشان را بر محك امتحان زده تا صدق دعوى ايشان بر وفق علم او پيدا آيد ، و تعريف كرده كه بر علم شامل او آشكار و نهان ايشان پوشيده نشود ، و تحذير فرموده كه گرفت او ناگهان باشد چنان كه ايشان را شعور نبود ، و گفته كه منتظر ايشان جز دم اسرافيل نيست كه ايشان را در خصومت يك ديگر گيرد ، چنان كه وصيت كردن و به اهل خود بازگشتن ممكن نباشد ، بل هر يكى بر جاى خود بميرد .
و درود بر سيّد انبيا محمد مصطفى - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - كه مقرّ انبيا زير رأيت اوست ، و مقر اوليا به هدايت او ، و بر آل و اصحاب او كه پيشروان هادى و مهديند ، و مهتران راضى و مرضى ، درودى كه مساوى همهء مخلوقات باشد آن چه گذشته است و آن چه آينده ، و
هامش
( 1 ) مكاره ، سختيها ، رنجها .