ورد چهارم به گذشتن نيمهء اول از شب درآيد تا آن گاه كه از شب سدسى ماند .
( 1 ) و در آن حال بنده براى تهجّد برخيزد . و اسم تهجد آن را گويند كه پس از هجود و هجوع بود ، و معنى آن خواب است ، و اين ميانهء شب باشد . و وردى را ماند كه پس از زوال بود ، و آن ميانهء روز بود . و حق تعالى بدان قسم ياد كرده است و گفته : وَ اللَّيْلِ إِذا سَجى « 125 » ، اى ، چون ساكن شود ، و چون سكون و آرام او در اين وقت بود ، و هيچ چشمى نماند مگر خفته ، بجز حى قيّوم كه او را خواب عارضى و طبيعى نباشد . و لفظ سجي را به امتدّ و طال هم تفسير كردهاند ، اى كشيده و دراز شده ، و گفتهاند كه تاريك شد : و پيغامبر را پرسيدند كه كدام ساعت شب به استماع دعا اولى ؟ فرمود : ميانهء شب . و داود - عليه السلام - گفت : الهى مىخواهم كه تعبّد كنم ، كدام وقت آن را فاضلتر ؟ حق تعالى به وحى فرستاد كه اى داود ، اول و آخر شب قيام مكن ، چه هر كه اول شب قيام نمايد آخر بخسبد ، و هر كه آخر قيام كند اول قايم نباشد ، و لكن ميانهء شب قيام كن تا تو را با من و مرا با تو خلوت باشد ، و حاجتهاى خود بر من عرضهدار . و پيغامبر را پرسيدند كه كدام جزء شب فاضلتر ؟ گفت : نيمهء شب باقى « 126 » .