الم غُلِبَتِ الرُّومُ . فِي أَدْنَى الْأَرْضِ ( الاية ) . « 141 » و وجه دلالات معجزه بر صدق پيغامبران آن است كه هر چه بشر عاجز از آن است جز فعل حق تعالى نبود . و چون آن به تحدّى پيغامبر [ 195 ] پيوسته بود ، به مثابت تصديق باشد از حق تعالى . « 142 » و مثال اين آن است كه مردى در پيش پادشاهى ايستاده بر رعيت وى دعوى كند كه من رسول اين پادشاهم به شما ، و در اثناى آن ، پادشاه را گويد : اگر من در اين سخن صادقم سه بار بر خلاف عادت خود قيام فرماى ، و آن پادشاه بر وفق التماس او سه بار قيام فرمايد : همهء حاضران را علم ضرورى حاصل آيد كه اين حركت از پادشاه در مثابت تصديق وى بود .
ركن چهارم - در سمعيات و تصديق پيغامبر - صلى اللّه عليه و سلم - در آن چه از حق تعالى اخبار كرده است
اصل اول حشر و نشر .
( 2 ) و شرع بدان وارد شده است ، و حق است ، و تصديق بدان واجب ، چه در عقل ممكن است . و معنى آن هست كردن است پس از نيست گردانيدن . و آن مقدور خداى است ، چنان كه در ابتدا كرده است . قال اللّه تعالى : قالَ مَنْ يُحْيِ الْعِظامَ وَ هِيَ رَمِيمٌ . قُلْ يُحْيِيهَا الَّذِي أَنْشَأَها أَوَّلَ مَرَّةٍ « 143 » . به ابتدا « 144 » بر أعادت استدلال فرموده است . « 145 » و گفته : ما خَلْقُكُمْ وَ لا بَعْثُكُمْ إِلَّا كَنَفْسٍ واحِدَةٍ « 146 » . و أعادت ابتداى دوم است . پس ممكن باشد ، چون ابتداى اول .