باب كسى كه مجالست و رفاقت با او بد است
( 1 ) 1 - از امام صادق ( ع ) كه هر وقت به منبر بالا مىرفت مىفرمود : براى مسلمان شايسته است كه از برادرى و رفاقت با سه كس دورى گزيند : هرزهگوى بدكار و احمق و دروغگو .
اما هرزهگوى بدكار : كردارش را برايت آرايد ، و خواهد كه به مانند او باشى ، و تو را در كار دنيا و آخرت كمك ندهد ، و نزديكى با او جفا است و سخت دلى ، و ورود بر او و خروج از منزل او براى تو ننگ است .
و اما احمق : تو را به خيرى واندارد ، و براى دفع بدى از تو اميدى به او نيست و گرچه خود را به تلاش اندازد و بسا كه خواهد به تو سودى رساند و زيانت بخشد ، پس مرگ او از زندگيش بهتر است ، و خموشى او بهتر از گفتار او است ، و دورى از او بهتر از نزديكى با او است .
و اما دروغگو : زندگانى با او بر تو گوارا نيست ، هر چه گوئى به ديگران باز گويد و براى تو از ديگران باز گويد ، هر زمانى يك افسانهاى به سر رساند افسانهاى مانند آن به دنبال آن چسباند تا آنجا كه اگر راست هم گويد ، از او باور نشود ، و ميان مردم دشمنى افكند و آنها را از هم جدا كند و در سينهها كينهها بروياند . از خدا بپرهيزيد و خود را بپائيد .