باب نوادر
( 1 ) 1 - از امام باقر ( ع ) فرمود : قرآنخوانان سه باشند :
1 ) مردى كه قرآن بخواند و آن را كاسبى خود به حساب گيرد و پادشاهان را به وسيلهء آن به دو شد و از آنها سود برد و به وسيلهء آن به مردم گردن فرازى و دست اندازى كند .
2 ) كسى كه قرآن را بخواند و الفاظ آن را نگهدارى كند و مقرراتش را از دست بنهد و آن را چون جام آب بر دست دارد و براى سود نقدى خواهد ( و آن را چون چوبهء تير بىپيكان پيكان بر پا دارد كه فرمود : معنايش اين است كه آنچه خداى عز و جل در گله و سرزنش 3 ) كسى كه قرآن را بخواند و بداند و داروى شفا بخش آن را بر دل دردمند خود نهد و براى آن شبها بيدارى كشد ( و آن را بخواند و با آن مناجات كند يا در آن مطالعه كند و از حقائق آن دريابد ) و روزها را براى آن به تشنگى به سر آورد ( روزه گيرد و رياضت كشد ) و در مساجد خود براى خواندن و آموختن و آموزش و ترويج آن قيام كند و از بستر آسايش و خوابش به خاطر آن دورى گزيند به آنان است كه خداى عزيز جبّار بلا را بگرداند و مردم روى زمين را به هلاكت نرساند ( چون طاغيان مردم پيشين مانند قوم فرعون و عاد و ثمود ) و به وسيلهء اينان است كه خدا عز و جل شرّ دشمنان اسلام را بگرداند و به اينان است كه خدا عز و جل باران را از آسمان فرو ببارد ، به خدا سوگند هر آينه اينان در ميان قرآنخوانان و قرآندانان از كبريت احمر كمياب ترند .