شود ، اى بهترين كسى كه از او درخواست شود ، و اى بهترين كسى كه ببخشد ، و اى برتر هر كه به او اميد باشد ، با من چنين و چنان كن .
( 1 ) 13 - از امام صادق ( ع ) كه على بن الحسين ( ع ) را شيوه بود كه اين دعا را مىخواند :
بار خدايا از تو خواستارم معيشت خوبى كه در همه حوائجم از آن نيرو گيرم و بدان در دوران زندگى اين جهان براى آخرتم وسيله سازم بىآنكه مرا بدان به خوشگذرانىِ بى جا وادارى تا سركشى كنم يا به من آنقدر تنگ بگيرى كه بدبخت شوم ، از رزقِ حلالت به من بده و از باران فضلت به من تفضّل كن ، نعمت بخشى شايانى باشد و عطائى پيوسته و بىمنّت سپس به واسطهء بسيارى نعمتت مرا از شكرش باز مدار و به خرّميش سرگرم مساز و به شكوفائى زيبائيش به آشوب مكش ، و چندان مكاه كه رنج تحصيل آن دست مرا از كردار و عبادت كوتاه سازد و سينه و دلم را از هم و تشويش آن پر كند ، به من در بارهء روزى آنچه را عطا كن كه وسيلهء بىنيازى از شرار خلقت گردد و تا آنجا به زندگى من رسا باشد كه به رضوانت برسم و به تو پناهم ، معبودا از شرّ دنيا و شرّ آنچه در دنيا است ، دنيا را زندان من مساز و جدائى از آن را مايهء اندوه من مكن ، مرا از گرفتارى و آشوب آن چنان بر آور كه مورد پسند باشم و كردارم در آن پذيرفته باشد و به سر منزل زندگى جاويدم برسان و با نيكانم همنشين كن بجاى دنياى فنا پذير نعمت خانه پايندهام بده ، بار خدايا من به تو پناه برم از تنگ دستى و پريشانى دنيا و از يورش شياطين و سلاطين و شكنجهء آنان و از ستم و دست اندازى هر كه در آن به من دستاندازى
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 257
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٢٥٧