چرا كه خدا فرمود : اذا نودى للصلاه من يوم الجمعه فاسعوا الى ذكر الله پس [ ابوذر ] مرا كشيد و گفت : آيا در اين صورت ما در حال « سعي » نيستيم ؟ ! . . . »
راويان مذاهب اربعه و فقهاى اهل سنت ، اين خطاى عمر را ناديده گرفته اند و چون مشكلى ندارند كه به خاطر عمر تغييرى در قرآن صورت بگيرد ، قرائت عمر را نيز جايز دانسته اند ! ( رك : بيهقي : 3 / 227 ؛ مغني : 2 / 143 ؛ درالمنثور : 6 / 219 ؛ كنزالعمال : 2 / 591 در روايات 48087 و 4809 ، 4821 و 4822 ؛ التسهيل ، ابن جزي : 2 / 445 )
* قرائت شخصى خليفه ، به سورهى حمد هم رسيد !
در نزد اهل سنت ، روايت صحيحى وجود دارد كه عمر سورهى حمد را « سراط من أنعمت عليهم غير المغضوب عليهم و غير الضالين » مىخواند .
سيوطى در در المنثور ( 1 / 15 ) از طرق مختلف اين قرائت عمر را روايت مىكند . ( كنز العمال : 2 / 593 ؛ بغوي : 1 / 42 ؛ محاضرات راغب : 2 / 199 )
آيا عمر مىخواست متن قرآن را تصحيح كند و آن را با ذوق ادبى خود زيباتر نمايد ؟ !
* آيه « اللهُ لا إِلَهَ إِلا هُوَالْحَىُّ الْقَيُّومُ » ( 255 بقره )
بخارى ( 6 / 72 ) دربارهى كلمهى « دَياراً » در سورهى مباركهى نوح مىگويد : « اين كلمه بر وزن فَيعال است . . . مانند كلمهى الحَى القَيام . . . كه عمر بن خطاب