متن نامه امام صادق
( 1 ) بنام خداوند بخشاينده مهربان . از پروردگارتان عافيت بخواهيد و در بند آرامش و وقار و سكينه باشيد شرم و حياء را پيشه كنيد و از آنچه خوبان پيش از شماها كناره جستند كناره جوئيد با اهل باطل و دنياداران مدارا كنيد و ستم آنان را بر خود هموار سازيد ، مبادا با آنها در افتيد و سخت ستيزه جوئيد ، در نشست و برخاست و آميزش و گفتگوى با آنها ميان خود و خدا ديندار باشيد و در هنگام مجالست و آميزش و گفتگوى با آنها كه از آن چاره نداريد راه تقيه را پيش گيريد كه خداوند بشما دستور داده ، در ارتباط با آنها آن را به كار بنديد هر گاه گرفتار معاشرت با آنها شديد ، بىترديد شما را آزار دهند و باروى ترش بشما بنگرند و اگر چنان نباشد كه خدا تعالى آنها را از شما دفع كند بشما يورش برند و برجهند ، آنچه از دشمنى و بدبينى در سينه خود در باره شما دارند بيشتر از آنست كه به روى آرند و آشكار كنند انجمنهاى شما و انجمنهاى آنان يكى است ( در جمعه و جماعت با هم هستيد ) ولى جان شما و جان آنها از هم جدا است و آشتى ناپذير ، هر گز دوستشان نداريد و دوستتان ندارند ولى خدا شماها را بوسيله نمودن راه حق ارجمند داشته و آن را بشما نموده و آنان را شايسته آن ندانسته با آنها مدارا كنيد و بر آنها شكيبا باشيد با اينكه آنان سر سازش با شما را ندارند و بر هيچ چيز شكيبا نباشند ، نيرنگ آنها افكار شيطانى است كه از يك ديگر بگيرند و به يكديگر بدهند براستى كه اين دشمنان خدا اگر بتوانند شما را از راه حق برگردانند و خدا شما را از پيوستن به آنان و ترك راه حق نگهدارد از خدا بپرهيزيد و زبان را جز از سخن خوب نگهداريد .
شرح - از مجلسى ره - و حيلهم و سواس شايد مقصود اينست كه چارهجوئى شماها دفع زيان آنها است بمدارا و شكيبائى بر آزار آنها با تقيه و آنان نه مىتوانند صبر كنند و نه شما را از راه حق