و أحمد و شيخين از ابو سعيد آوردهاند كه گفت : رسول خدا صلّى اللّه عليه ( و آله ) و سلّم فرمود : « چون أهل بهشت به بهشت ، و أهل جهنم به جهنم داخل شوند ، مرگ بسان گوسفندى كه سفيديش بيش از سياهى است آورده شده و ميان بهشت و جهنم آن را نگه مىدارند ، پس گفته مىشود : اى اهل بهشت آيا اين را مىشناسيد ؟
پس توجه نموده و مىگويند : بله ؛ اين مرگ است ، آنگاه آن را مىكشند ، و گفته مىشود : اى أهل بهشت جاودانگى است و مرگى ديگر نيست ، و اى أهل دوزخ هميشگى است و ديگر مرگى نيست » سپس رسول خدا صلّى اللّه عليه ( و آله ) و سلّم اين آيه را خواند :
( وَ أَنْذِرْهُمْ يَوْمَ الْحَسْرَةِ إِذْ قُضِيَ الْأَمْرُ وَ هُمْ فِي غَفْلَةٍ )
« 1 » - و به دست اشاره كرد و فرمود - : أهل دنيا در غفلتند .
و ابن جرير از ابو امامه از رسول خدا صلّى اللّه عليه ( و آله ) و سلّم آورده كه فرمود :
« غىّ و اثام دو چاه در ته جهنم هستند كه جراحت اهل دوزخ به آنها جارى مىشود » .
ابن كثير گفته : اين حديث منكر است .
و أحمد بن أبى سميه آورده كه گفت : دربارهء ورود به جهنم اختلاف كرديم ، بعضى گفتند : هيچ مؤمن داخل آن نمىشود ، و بعضى گفتند : همگى داخل مىشوند ، سپس خداوند أهل تقوى را نجات مىدهد ، پس جابر بن عبد اللّه را ملاقات كردم و در اين باره از او پرسيدم ، وى گفت : شنيدم كه پيغمبر صلّى اللّه عليه ( و آله ) و سلّم فرمود : هيچ نيك و بدى نماند مگر اينكه داخل آن شود ، پس بر مؤمن سرد و سلامت گردد چنان كه بر ابراهيم خليل شد ، تا جايى كه آتش از سردى آنها ضجّه مىزند ، سپس خداوند تقواپيشگان را نجات بخشيده و ظالمين را در آن به زانو فروگذارد .
و مسلم و ترمذى از أبو هريره آوردهاند كه پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه ( و آله ) و سلّم فرمود : « هرگاه خداوند بندهاى را دوست بدارد جبرئيل را ندا كند كه : من فلانى را دوست دارم پس او را دوست بدار ، آنگاه در آسمان ندا مىكند ، سپس محبّت براى او در زمين فرودمىآيد ، پس اين است فرمودهء خداوند :
( سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا
- خداى رحمان براى ايشان دوستى قرار دهد « 2 » .
هامش
( 1 ) مريم ، 39
( 2 ) مريم ، 96