گونهء اوّل ( مصاحبت حقيقى ) مانند فرمودهء خداى تعالى : ( تَعْلَمُ ما فِي نَفْسِي وَ لا أَعْلَمُ ما فِي نَفْسِكَ ) « 1 » ، ( وَ مَكَرُوا وَ مَكَرَ اللَّهُ ) « 2 » ، كه عنوان « نفس » و « مكر » را بر خداى تعالى اطلاق كردن به جهت همشكلى با مصاحب آن كلمههاست . و همينطور است فرمودهء خداوند : ( وَ جَزاءُ سَيِّئَةٍ سَيِّئَةٌ مِثْلُها ) « 3 » چون سزا دادن از روى حق « سيئة » ناميده نمىشود ، ( فَمَنِ اعْتَدى عَلَيْكُمْ فَاعْتَدُوا عَلَيْهِ ) « 4 » . ( الْيَوْمَ نَنْساكُمْ كَما نَسِيتُمْ ) « 5 » ، ( فَيَسْخَرُونَ مِنْهُمْ سَخِرَ اللَّهُ مِنْهُمْ ) « 6 » ، ( إِنَّما نَحْنُ مُسْتَهْزِؤُنَ * اللَّهُ يَسْتَهْزِئُ بِهِمْ ) « 7 » . و گونهء دوم ( مصاحبت تقديرى ) فرمودهء خداى تعالى : ( صِبْغَةَ اللَّهِ ) « 8 » : يعنى پاكيزگى از سوى خداوند ، چونكه ايمان جانها را پاك مىسازد ، و اصلش آن است كه مسيحيان فرزندان خود را در آب زردرنگى فرومىبرند كه آن را « غسل تعميد » مىنامند ، و مىگويند : اين آب پاككنندهء آنهاست ، پس خداوند از ايمان به « صبغة اللّه - رنگ خدا » تعبير آورد به جهت مشاكله به اين قرينه .
مزاوجه :
« 9 » . يعنى : هرگاه نهىكننده نهى كند پس هواى نفس بر من الحاح نمايد ، آن بانو به اسب سفيد خود توجه كند و هجرانش طول كشد . و از اين گونه در قرآن آمده : ( آتَيْناهُ آياتِنا فَانْسَلَخَ مِنْها فَأَتْبَعَهُ الشَّيْطانُ فَكانَ مِنَ الْغاوِينَ - آيات خود را به او ( بلعم باعور ) داديم پس از آن به عصيان سرپيچيد پس شيطان او را در رسيد و از گمراهان شد « 10 » .