نوع پنجاه و سوم در تشبيه و استعارههاى قرآن
تشبيه از بالاترين انواع بلاغت و شريفترين آن است . مبرّد در الكامل گفته : اگر كسى ادّعا كند : بيشتر كلام عرب است بعيد نيست . و أبو القاسم بن البندار بغدادىّ تشبيهات قرآن را در كتاب مستقلّى به نام الجمان تدوين كرده است . و جماعتى - از جمله سكّاكى - آن را تعريف كردهاند به اينكه : دلالت بر مشاركت چيزى با چيزى در معنى است . و ابن أبى الاصبع گفته : بيرون بردن أغمض ( پيچيدهتر ) به أظهر است . و ديگرى گفته : پيوست نمودن چيزى در وصف به چيزى ديگر . و بعضى گفتهاند : تشبيه آن است كه يكى از أحكام مشبّه به را براى مشبّه اثبات نمايى ، و منظور از آن مأنوس ساختن نفس است به اينكه آن را از پوشيدگى به آشكارى بيرون آورد ، و بعيد را به قريب نزديك گرداند تا بيانى را برساند . و بقولى : پردهبردارى از روى معنى مقصود با اختصار مىباشد . و أدوات آن حروف و اسماء و أفعالى مىباشند ، حروف كاف است ، مثل : ( كَرَمادٍ ) « 1 » ، و كأنّ مانند : ( كَأَنَّهُ رُؤُسُ الشَّياطِينِ ) « 2 » ، و اسماء : « مثل » و « شبه » و مانند